Ο Δικοσ μου παράδεισοσ

Αχ να σταματούσα το χρόνο..

Ένας κόμπος με πιάνει στο στομάχι όσο πλησιάζουν οι μέρες να φύγω.. Να επιστρέψω πίσω..

Να επιστρέψω πίσω στη ψυχρή καθημερινότητα. Μια καθημερινότητα που μοιάζει με μαύρο σύννεφο.

Τι όμορφα να εμένα εδώ για πάντα.
Τι όμορφα που είναι εδώ.

Καθόλου δεν μοιάζει με μαύρο σύννεφο.
Ηρεμία.
Απόλαυση.
Ζωή.

Σκέφτομαι ότι πρέπει να κάνω υπομονή.
Θα φύγω αλλά θα επιστρέψω ξανά.

Θα επιστρέψω ξανά. Το απέραντο γαλάζιο της θάλασσας, το φως του ήλιου, η ηρεμία, όλα εδώ θα με περιμένουν όπως θα τα αφήσω.

Όμορφο πράγμα να βρίσκεις την ευτυχία επιτέλους. Να βρίσκεις έστω και αργά το μέρος που θες να ξαποστάσεις μέχρι το τέλος.

Το δικό μου είναι εδώ.
Όχι εκεί..Εκει οι άνθρωποι είναι ψυχροί όπως και ο καιρός. Δεν μιλώ για τους δικούς μου ανθρώπους εκεί, εκείνοι έχουν ένα φως γι’ αυτό τους διάλεξα να είναι μέρος της ζωής μου.

Αλλά όσο και να τους αγαπώ και να μου λείπουν εκεί επικρατεί ψυχρά. Δεν υπάρχει ηρεμία, ούτε χαλαρότητα, ούτε ήλιος, ούτε ζωή. Υπάρχει μια καθημερινή βιασύνη.

Μία καθημερινή ψύχρα. Μια ζωή που μοιάζει λες και είσαι ένα ρομπότ, ξυπνάς συγκεκριμένη ώρα, τρως συγκεκριμένη ώρα, άγχος, βιασύνη, κούραση, βροχή. Ψύχρα.

Εδώ οι άνθρωποι είναι ζεστοί, όπως και ο καιρός εδω. Ο ήλιος φαίνεται φωτίζει και τις ψυχές τους ενώ εκεί το κρύο κάνει και τις καρδιές του ψυχρές.

Εγώ εδώ θέλω να είμαι, με τους ζεστούς ανθρώπους, τον ζεστό καιρό.

Με φως.

Βρήκα το φως.

Έχω την τύχη να ξυπνάω σε ένα επίγειο παράδεισο, έχω την τύχη να ξυπνάω και να ακούω τα κύματα της θάλασσας.

Έχω την τύχη να ξυπνάω και να βλέπω την Ανατολή του ήλιου, να βλέπω το πρώτο φως της μέρας, να αγκαλιάζεται από τη θάλασσα.

Έχω την τύχη να ακούω τον ήχο του αλμυρού νερου να χτυπάει τους βράχους, τα πουλιά, και άλλες φορές έχω την τύχη να μην ακούς τίποτα..

Ναι αγαπημένο μου πλάσμα είμαι τυχερή!

Αυτά είναι ευτυχία..

Ενας πρωινός καφές που μοσχοβολάει, ένα ηλιοβασίλεμα που είδα και είχε τα αγαπημένα μου χρώματα.

Είναι ένα βράδυ που περνούσα όμορφα και χόρεψα σα να μην σε κοιτούσε κανείς.

Είναι ένα βράδυ που αγκαλιά με τον αγαπημένο μου καθόμουν στη θάλασσα και απολάμβανα την ηρεμία που μου προσφέρει.

Είναι οι στιγμές που ζω εδω..αγκαλιά με τον ήλιο, τους αγαπημένους μου ανθρώπους.

Είναι το μαγειρεμένο σπιτικό φαγητό που μοιράζει μαμά..

Είναι οι βραδινές βόλτες μέχρι τα ξημερώματα..

Είναι ένας περίπατος..

Υπομονή.. Θα πάω λίγο στο σκοτάδι και θα επιστρέψω ξανά.

Εσύ στη θέση μου θα ήθελες να πας πίσω; Πες μου αλήθεια;

Το ξέρω ότι πρέπει να κάνω υπομονή αλλά με πιάνει ένας κόμπος στο λαιμό, μια δυσφορία, μου κόβεται η ανάσα μόνο και μόνο που σκέφτομαι ότι πρέπει να πάω πίσω. Πίσω σε μια καθημερινότητα τοξική, σε μια δουλειά που νιώθω το μίσος ενός ανθρώπου προς το πρόσωπο μου. Ενα μίσος που όταν το λαμβάνω μου ξεσκίζει τα σωθικά. Μια λύπη ανεξήγητη..μεγαλη λύπη. Ίσως γιατι δεν έχω ξανανιώσει οτι ένας άνθρωπος με απεχθάνεται τόσο πολύ. Δεν μπορώ να σκεφτώ ότι πρέπει να πάω πίσω και θα πρέπει να περνάω 8 ώρες της μέρας μου, λαμβάνωντας αρνητικά συναισθήματα. Εδώ λαμβάνω μονο ομορφα συναισθήματα απ’ τους ανθρώπους..

Πέρασα τοσο όμορφα εδώ. Πέρασα το πιο όμορφο καλοκαίρι της ζωής μου. Και δεν το λέω με καμία υπερβολή. Ήταν το πιο όμορφο καλοκαίρι. Γέμισα τις μέρες μου και τις νύχτες μου με όμορφες στιγμές, με γέλια, με θετικοτητα.

Ανακάλυψα το ίδιο μου το νησί. Ανακάλυψα μαγευτικούς χώρους, κρυμμένες παραλίες που η θέα ήταν τόσο όμορφη σαν ζωγραφιά σε πίνακα. Κάποιες φορές δεν πίστευα στα μάτια μου πόσο όμορφο είναι το νησί μου. Το έβλεπα και έλεγα “γιατί δεν το εκτίμησα τόσα χρόνια; Γιατί επέλεξα να ζω αλλού;”

Γιατί άφησα τον παράδεισο ενώ που τον έδωσε η ζωή απλόχερα;

Αυτό το καλοκαίρι, κάθε μέρα ένιωθα ευλογημένη που γεννήθηκα εδώ, ευλογημένη για αυτές τις ομορφιές που αντικρίζουν τα μάτια μου.

Λέω στον εαυτό μου ” Ξέρεις πόσοι πληρώνουν όσο όσο για να απολαύσουν όλα αυτά που σου χάρισε εσένα ή ζωή;”

Θαυμασμός.

Τώρα πες μου αλήθεια..

Εσύ θα ήθελες να φύγεις από το παράδεισο και να πας στη κόλαση;

Τώρα καταλαβαίνεις γιατί δεν θέλω να φύγω;

Τώρα καταλαβαίνεις γιατί έχω ένα κόμπο στη ψυχή όσο πλησιάζει η μέρα να φύγω;

Αυτό που μου δίνει δύναμη είναι ότι θα είμαι με τους δικούς μου ανθρώπους που τόσο μου έλειψαν και θα πάρω δύναμη απ’ την παρουσία τους… μέχρι να ξανάρθω στο δικό μου παράδεισο..Να έρθουμε ξανά μαζί.

Ο δικός μου παράδεισος.. Ο δικός μας παράδεισο είναι εδώ.

Κοίτα πως μοιάζει..

oznorCOBR_vivi

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...