κλαίει..γελάει…

Χαρίζει ένα πλατύ και φωτεινό χαμόγελο σε όλον τον κόσμο.

Το συνοδεύει με ένα χαζό χαχανητό, ενώ τα μάτια της λάμπουν.

Έξω δείχνει ότι όλα πάνε καλά.

Ζώντας επιτέλους τα όνειρα για τα οποία μιλούσε εδώ και χρόνια, έφτιαξε την ‘τέλεια’ ζωή για την ψυχή της.

Αλλά κάποιες φορές όταν είναι μόνη της, κλαίει.

Κλαίει με λυγμούς..

Ψάχνει τον καθρέφτη. Ναι, αρχίζουν να πετούν οι φλέβες στο μέτωπο.

Τα δάκρυα κυλούν. Κι αυτά τα ποταμάκια που δημιουργούνται πάνω στο πρόσωπο και τον λαιμό της ξεδιψούν την ταραγμένη της  ψυχή.

Κοιτάζει το είδωλό της. Είναι όμορφη. Τι και αν είναι όμορφη; Τι κι αν κλαίει και τσαλακώνεται η βιτρίνα της;

Είναι όμορφη. Όπως, όταν γελάει εγκάρδια. Γιατί αυτό είναι.

Είναι η καρδιά της ανεβασμένη στα μάτια και τις εκφράσεις της.

Δύσκολα όμως πλέον θα αφήσει κάποιον να καταλάβει όταν δεν είναι καλά..

Χαμογελάει στους άλλους, προσπαθεί να μην το δείξει..Ξέχνιέται και συνεχίζει..

Κάποιες φορές κλαιεί ενώ υπάρχουν άνθρωποι γύρω της, αλλά κανείς δεν το βλέπει..δεν αφήνει κανένα να δει τα δάκρυα της..

Ένα λεπτό πριν γελούσε, ένα λεπτό μετά κλαίει, και το επόμενο γελάει ξανά..

Γιατί αμέσως βάζει ένα χαμόγελο για να το κρύψει. Και έτσι ξεγελάει τους ανθρώπους γύρω της…να μην δουν..

Αλλά όταν είναι μόνη υγραίνουν ξανά τα μάτια της..

Κλαίει γιατί πρέπει να βρει το κουράγιο να συνεχίσει.

Κλαίει για το μυαλό της το οποίο δεν ξεκουράζεται ποτέ.

Κλαίει για το κενό που υπάρχει στην καρδιά της.

Κλαίει γιατί προσπαθεί κάθε μέρα.

Κλαίει γιατί κάποιος της λείπει.

Κλαίει για ότι χάθηκε.

Κλαίει γιατί δεν μπορεί να είναι πάντα δυνατή.

Γελάει όμως και πολύ..

Πάρα πολύ..

Γελάει με την αγάπη που της δείχνουν οι φίλοι της.

Γελάει με τα αστεία των άλλων.

Γελάει όταν βλέπει τον ήλιο κάθε πρωί.

Γελάει όταν βλέπει ένα ηλιοβασίλεμα, όταν κοιτάει τον ουρανό..

Χαμογελάει όταν γράφει τις σκέψεις τις.

Χαμογελάει όταν σκέφτεται θετικά.

Χαμογελάει όταν κρύβει τα κλαμένα μάτια της.

Χαμογελάει γιατί ελπίζει.

Χαμογελάει για όσα έχει πετύχει.

Χαμογελάει για την προσωπική της εξέλιξη.

Χαμογελάει όταν σκέφτεται ότι κατάφερε να κάνει πραγματικότητα όλα αυτά τα όνειρα.

Χαμογελάει επειδή στο τέλος της ημέρας ελπίζει ότι όλα θα γίνουν καλύτερα..

ΚΛΑΕΙ ΚΑΙ ΧΑΜΟΓΕΛΆΕΙ..

Το γέλιο το προσφέρει απλόχερα..το μοιράζεται. Το κλάμα το μοιράζεται μόνο με τον εαυτό της..

Είναι απ᾽αυτές τις μέρες, που τα μάτια της είναι υγρά. Αγκαλιάζει το μαξιλάρι και αφήνει τα δάκρυα να κυλίσουν..

Λυγμοί..

Δεν την βλέπει κανείς..δεν χρειάζεται να κρυφτεί..

Κλαίει..

Άστην να κλάψει, να καθαρίσει η ψυχή της..

Απόψε ξέρει γιατι κλαίει..δεν θέλει να το μοιραστεί με κανέναν όμως..ούτε καν με τον εαυτό της

Επειδή το υποσχέθηκε λίγες μέρες πριν..στον εαυτό της…

Δεν θα ξαναγράψει για αυτόν..

Αυριο θα γέλασει πάλι..

Θα ανατήλει ο ήλιο..

Είναι σαν την ανατολή και την δύση..αυτό είναι τα δυό της μάτια..

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...