Σταμάτα σε παρακαλώ

Σε παρακαλώ, σταμάτα το αυτό. Δεν στο λέω με διάθεση να σε μαλώσω ούτε γιατί είμαι οργισμένη. Απλά λυπάμαι όταν σε βλέπω έτσι. Ναι, στεναχωριέμαι γιατί νιώθω και τη δική σου στεναχώρια. Το θυμό σου. Ή μήπως θα έπρεπε να πω τον μεταμφιεσμένο σου φόβο; Τον νιώθω την ώρα που… Θα αναρωτιέσαι για τι πράγμα μιλάω ε;

Που δείχνεις με το δάχτυλο εννοώ, μιλάς με διάθεση αφορισμού και δασκαλίστικο ύφος. Τα ξέρεις όλα και τα κατακρίνεις όλα. Δεν αφήνεις τίποτα να πέσει κάτω, άποψη για όλα και για όλους. Δεν χρειάζεται να μιλάς όταν δεν σου ζητάνε το λόγο. Δεν χρειάζεται να παίρνεις μέρος σε όλα, να έχεις να πεις κάτι για τα πάντα. Είναι κουραστικό, κουράζεις τους άλλους, και κυρίως εσένα.

Θες προσοχή και την ζητάς με τον λάθος τρόπο. Κρίμα δεν είναι;

Μιλάς για το «μέσο όρο των ανθρώπων» λες και εσύ ανήκεις στην παγκόσμια ελίτ. Προσποιείσαι “πλούτο” ενώ ζεις στην ανέχεια. Βάζεις χαμόγελο ενώ είσαι μελαγχολικός. Μοιράζεις ευθύνες ενώ δεν τις αναλαμβάνεις, ζητάς διαχείριση από τους γύρω σου ενώ εσύ έχεις χάσει κάθε έλεγχο. Δίνεις συμβουλές για σχέσεις ενώ δυσκολεύεται να σε κάνει παρέα ο εαυτός σου. Δεν αντέχεις να είσαι μόνος σου. Ησυχία, σε παρακαλώ

Να ξέρεις πως τη δυσκολία σου την καταλαβαίνω. Όλοι την έχουμε περάσει ή την περνάμε ακόμα. Την καταλαβαίνω και τη δέχομαι. Φτάνει να μην την φτύνεις στα μούτρα του κάθε διερχόμενου. Κράτα την για σένα. Μοιράσου την αλλιώς. Ζήτα βοήθεια. Αυτό θα ήταν πιο αξιοπρεπές πάρα αυτό που κάνεις.. Ασταμάτητη γκρίνια και μουρμούρα. Με το δάκτυλο έτοιμο να δείξει οποιοδήποτε και οτιδήποτε.

Άσε τους ανθρώπους να έχουν ελευθερία λόγου, άσε τους να κάνουν ότι νομίζουν, δεν χρειάζεται να έχεις να πεις κάτι για τα πάντα.

Κάνεις παύση για λίγο και ξεκινάς πάλι. Λες και τα ηχογραφείς και βάζεις την κασέτα να παίξει κάθε φορά. Τα ακούσαμε, τα καταλάβαμε. Αρκετά. Μην επαναλάμβανεσαι. Τουλάχιστον μην επαναλαμβανεις την μουρμούρα.

Χτίζεις μια εικόνα που διαφέρει τόσο από την πραγματική σου ταυτότητα. Σαν να παίζεις βιντεογκέιμ με χαρακτήρα σούπερ ήρωα. Και εσύ, ο χειριστής του, αδύναμος, άυπνος, αποκαμωμένος, εθισμένος στην ψεύτικη περσόνα.

Είναι εντάξει, να δείχνεις αυτό που πραγματικά είσαι. Να σου πω κάτι; Είναι προτιμότερο. Πιο συμπαθής θα γίνεις, αν τελικά αυτό είναι το πρόβλημά σου. Δεν γίνεσαι συμπαθής έτσι όπως το κάνεις.

Νομίζεις ότι είσαι κοινωνικός ότι γίνεσαι αποδεκτός αλλά λυπάμαι που στο λέω αλλά γίνεσαι τοξικός όχι συμπαθητικός. Γελάνε μπροστά σου αλλά πίσω απ’ την πλάτη σου γελάνε ακόμα πιο δυνατά, γιατί τους ενοχλείς. Κανείς δεν τολμά να σου πει τίποτα, και τα λένε από πίσω σου. Δεν σε προβληματίζει αυτό; Λυπάμαι για τη γνώμη που έχουν οι άλλοι για σένα. Λυπάμαι γιατι εσυ τα κάνεις για να είσαι συμπαθής. Αλλά αλήθεια στο λέω πετυχαίνεις το αντίθετο. Μην γελιέσαι επειδή κανείς δεν λέει τίποτα μπροστά σου. Βαριούνται να ασχοληθούν γιατί δεν θα βγάλουν άκρη.

Κουράζεις. Είναι λες και ζω ξανά το ίδιο σενάριο. Αυτόν τον εαυτό που γνώρισα στη αρχή.. Ο παλιός καλός ασταμάτητος σου εαυτός. Deja vu. Μπλα μπλα μπλα..

Σταμάτα σε παρακαλώ.
Μιλά για όμορφα πράγματα πάρα να κατακρίνεις τα πάντα. Βρες την θετική πλευρά. Μίλα για τον ουρανό, για το ηλιοβασίλεμα, για το πόσο όμορφα πέρασες, για το τι έμαθες. Οτιδήποτε άλλο παρά τα αρνητικά.

Μην εστιάζεις εκεί. Σε παρακαλώ.
Στο λέω με όλη μου την αγάπη. Είναι όμορφο όταν κάποιος αναφέρεται στο όνομα σου το πρώτο πράγμα που να του έρχεται στο μυαλό να είναι “τι καλός άνθρωπος, τι ευγενικός” πάρα να λέει “τοξικός, παραπονιαρης”.

Κρίμα, δεν σου αξίζουν αυτοί οι τίτλοι. Ξέρω ότι κατά βάθος δεν είσαι έτσι.

Μην ξεκινάς πάλι απ’ την αρχή. Έκανες τόσα βήματα για το δρόμο της αυτοβελτιωσης και ξαφνικά πας ξανά στην αρχή. Μπροστά πρέπει να προχωράς, όχι πίσω.

Δυστυχώς δεν μπορώ να σε βοηθήσω πλέον, δεν μπορώ να σου πω “σταματά, συνελθε” όπως το έκανα παλιά. Γι’ αυτό κάνε μου μια χάρη. Καντο εσύ.

Φτάνει όμως τώρα. Όχι, δεν το λέω σε σένα. Εγώ είμαι που σταματάω. Αν τώρα ένιωσες, έστω για μια στιγμή, ότι κηρύττω με ύφος περισπούδαστο, ότι προσπαθώ να σε νουθετήσω, συγχώρεσέ με. Αλλά κάποιος πρέπει να στα πει.

Αυτή τη στιγμή κάνω ότι κάνεις. Κατακρίνω. Κατακρίνω εσένα. Αλλά δεν το κάνω συχνά, πίστεψέ με.

Το κάνω μόνο όταν νοιάζομαι. Μπορεί να είσαι και ο πρώτος που το έκανα. Γιατί θέλω το καλό σου…. Το αξίζεις.

Τελικά φαίνεται πως δεν διαφέρουμε πολύ. Κουνώ κι εγώ το δάχτυλο για να δείξω εκείνους που το δάχτυλο κουνούν. Μα αυτό σημαίνει πως…είδα κάτι καλό μέσα σου.

Λυπάμαι αν η αλήθεια μου σε πληγώνει..
Αλλά είναι για το καλό σου…καποτε ίσως το καταλάβεις. Ίσως και όχι. Δεν έχει σημασία πλέον.

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...