ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΡΕΙ ΠΟΤΕ ΤΗ ΘΕΣΗ ΣΟΥ ΜΕΣΑ ΜΟΥ

Είναι από εκείνα τα βράδια που οι σκέψεις σου γίνονται τόσο δυνατές που κάνουν φασαρία μέσα στο κεφάλι σου. Αυτή τη φορά όμως δε χρειάστηκαν πολλές για να κάνουν φασαρία. Μία ήταν αρκετή. Εσύ.

Είχα πει πως δε θα ξαναγράψω για σένα. Και την ίδια στιγμή που το «ορκιζόμουν» ήξερα ότι δε θα το τηρούσα ποτέ. Δεν είναι θέμα εμμονής, δεν έχει να κάνει με το αν πήγα ή όχι παρακάτω, αν σε ξεπέρασα και τα λοιπά. Ναι προχώρησα στη ζωή μου, είμαι με κάποιον άλλον και είμαι καλά. Αλλά δεν έχει σχέση μ᾽ αυτό.

Για εμάς τους παράξενους τύπους που ζούμε ξεσπώντας σε χαρτιά κι οθόνες γράφοντας, κάθε όμορφη ιστορία αξίζει να χαραχτεί στην αιωνιότητα μέσα απ’ τα συναισθήματα που καταφέρνουν οι λέξεις μας να ζωντανέψουν. Δεν είναι ίσως τίποτε μπροστά στο χειμαρρώδες του μέσα μας όμως είναι σίγουρα κάτι.

Η δική μας ήταν, που λες, μια μικρή όμορφη ιστορία. Τουλάχιστον για μένα. Ανεξάρτητα απ’ το πώς γράφτηκε το the end -είτε ήταν παραμύθι είτε πραγματικότητα- ξεχείλιζε αρώματα, χρώματα κι επιθυμίες. Ηταν μια ιστρορία που ισορροπούσε ανάμεσα στο κόκκινο και στο μαύρο του έρωτα, πάλευε με τις αντιθέσεις και τον εαυτό της, πίστεψε μέχρι κι η ίδια για λίγο πως θα μπορούσε ίσως να γεννηθεί κι ας μην τα κατάφερε.

Ίσως, λοιπόν, όσα γράφω για εκείνο το αγέννητο «εμάς» να μην είναι τίποτε περισσότερο ή λιγότερο από έναν φόρο τιμής σε όλα τα όμορφα που δεν προλάβαμε να ζήσουμε. Μα και σε όσα ελάχιστα βιώσαμε μέσα σ’ ένα περίπου.

Γράφω και μπερδεύω εποχές. Μπερδεύω το τώρα με το τότε. Μοιάζει το φθινόπωρο ξανά με τέλος καλοκαιριού κι ο χειμώνας με αρχές φθινοπώρου. Γράφω για όσα «μου λείπεις» έχει πάρει ο αέρας όλον αυτόν τον καιρό και δεν έφτασαν στ’ αυτιά σου ποτέ και για όσα συναισθήματα έπνιξα για να μην τρομάξω και τους δυο μας. Γράφω για όσα σου είπα μα και για όσα δεν πρόκειται να σου πω. Για τις αλήθειες σου, αλλά και για τα ψέματά σου. Γράφω για ‘σένα μιας και δε σου γράφω ούτε σου μιλάω όπως θα ήθελα πια.

Γράφω γιατί δεν κατάφερα να γίνω ο πραγματικός σου έρωτας μα όσο κι αν αυτό με πόνεσε, θέλω έστω να παραμείνω μια γλυκιά ανάμνηση που πάντα θα σε συντροφεύει. Δεν ξέρω ως τι, μη με ρωτάς. Δεν έχω καταλάβει κι έτσι γράφω ακόμη και για όσα δικά σου δεν κατάλαβα.

Γράφω ακόμη γιατί ό,τι μου συμβαίνει τόσο απελπιστικά σπάνια δε γουστάρω να το περνάω στα ψιλά γράμματα. Γιατί έτσι είμαι εγώ. Των άκρων. Απ’ το μηδέν στο χίλια και το αντίστροφο. Κι όσο τρομακτικά είναι αυτά τα άκρα μου τόσο παθιασμένα τους δίνομαι. Ακόμη κι αν ήμουν ένας επιφανειακός ενθουσιασμός για τα μάτια σου μου αρκεί που για μένα ήσουν τα δικά μου. Δε με νοιάζει το γιατί. Εσύ ήσουν που τα κατάφερες τελικά και μπράβο σου. Και τώρα γράφω. Για μένα ήσουν κάτι σαν σίφουνας που πέρασες απ’ τη ζωή μου, θέρισες τα δεδομένα μου κι ας νόμιζα πως δεν είχα κι έφυγες θέλοντας να μου μάθεις πώς είναι να πονάς από συναισθήματα για έναν άλλον άνθρωπο.

Γράφω γιατί μου λείπεις ενώ είσαι κοντά μου. Μου λείπει αυτό που ήμαστα κάποτε. Γιατί μαζί ήμασταν κάτι ξεχωριστό. Μου λείπεις γιατί μου άρεσε ο εαυτός μου όταν ήμουν μαζί σου. Μου λείπεις γιατί μου άρεσε και ο δικός σου εαυτός όταν ήσουν μαζί μου. Πίστευα πως έκανε καλό ο ένας στον άλλον..

Υπήρχε αυτό το «κάτι» στην ατμόσφαιρα μεταξύ μας. Αυτό που όλοι παλεύουν να βρουν, εμείς μπορούσαμε να το έχουμε. Αλλά μάλλον δεν ήταν αρκετό. Εμείς οι δύο είχαμε μία παράξενη επικοινωνία. Από αυτές που όταν συμβαίνουν σε κάνουν να αναρωτιέσαι. Θα μπορούσαμε να καταφέρουμε κάτι μεγάλο μαζί. Το ήξερες και εσύ αυτό. Αλλά μάλλον δεν το ήθελες αρκετά.

Δεν ξέρω, μάλλον σε τρόμαξε αυτό που γινόσουν μαζί μου. Μπορεί να μην ήταν το αληθινό «εσύ». Μπορεί ο αληθινός σου εαυτός να είναι αυτός που βλέπει ο κόσμος και όχι αυτός που είδα εγώ. Αληθινός ή όχι εμένα μου άρεσε πάντως. Τελικά δε μου λείπεις εσύ, μου λείπει αυτό που γινόσουν μαζί μου.

Λένε πως οι άνθρωποι αλλάζουν. Στην πραγματικότητα όμως, ο κάθε άνθρωπος γίνεται διαφορετικός ανάλογα με το ποιον έχει απέναντί του. Όσο πιο πολύ αλλάζεις με κάποιον τόσο πιο ξεχωριστός είναι αυτός για σένα. Εσύ με άλλαξες πολύ πάντως.

Μπορεί να είναι εγωιστικό από την πλευρά μου να πιστεύω πως και εγώ ήμουν κάτι ξεχωριστό για σένα, αλλά πιστεύω πως και εσύ άλλαξες εξαιτίας μου. Το έβλεπα. Ήταν στον τρόπο που με κοίταζες, όσο και αν ήθελες να το κρύψεις. Αποκλείεται να έπεσα τόσο έξω.

Και από την πλευρά σου ήταν εγωιστικό. Μόνο και μόνο επειδή δεν μπορούσες να το διαχειριστείς, προτίμησες να το παρατήσεις τελείως. Έτσι απλά. Ήσουν αρκετά καλά βολεμένος στην πραγματικότητά σου για να αφήσεις κάτι να σου την αναστατώσει. Ακόμα και αν αυτό το «κάτι» ήμουν εγώ.

Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι δεν μπορώ να σου θυμώσω γι’αυτό. Πάντα σε δικαιολογώ. Ακόμα και όταν δεν μπορώ να καταλάβω πώς σκέφτεσαι νιώθω ότι σε καταλαβαίνω.

Δυστυχώς, το πείραμα όμως… απέτυχε. Δεν έχει σημασία ποιος έφταιξε, ή καλύτερα ποιος δεν άντεξε. Δεν άντεξες εγώ, που συνεχώς προσπαθούσα να χτίσω κάτι μεγαλύτερο, όσο εσύ το γκρέμιζες. Ή μπορεί και να μην άντεξε εσύ, που έπρεπε συνεχώς να γκρεμίζεις, γιατί φοβόσουν ότι θα εγκλωβιστείς. Σε κάθε περίπτωση, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: Αναγκάστικα να κλείσω  τα συναισθήματά μου όσο πιο βαθιά γίνεται στην καρδιά μου και να προχωρήσω παρακάτω. Σεβάστηκα την απόφαση σου. Λένε πως από τις δυσκολίες βγαίνουμε πάντα πιο δυνατοί. Πάλεψα με νύχια και με δόντια να ξαναβρώ τις χαμένες ισορροπίες μου και σιγά – σιγά κατάφερα να διώξω το φάντασμά σου, αναγκάστικα να πνίξω αυτά που νιώθω για σένα.  Ξεπέρασα τον εαυτό μου μετατρέποντας τα αρνητικά συναισθήματα που αποκόμισα από εσένα, σε θετικά, σε συγχωρεσα. Ανακάλυψα μια διαφορετική πτυχή του εαυτού μου. Εκείνης της δημιουργικότητας και της εξέλιξης, που με έκανε να πατήσω ξανά γερά στα πόδια μου.

Και ναι προχώρησα στη ζωή μου, έπνιξα όσα νιώθω για σένα και έκανα καινούργια αρχή με κάποιον άλλον, προχώρησα και είμαι καλά. Και δεν με ενοχλεί πλέον να σε κρατήσω στο μυαλό μου ως κάποιον που με έκανε να νιώσω πολύ δυνατά. Σαν κάποιον που ποτέ κανείς δεν θα καταφέρει να αντικαταστήσει. Δεν είναι κακό να το παραδεχτώ. Δεν με πονάει.

Είσαι από ‘κείνα που η ζωή μου πήρε και δε μου επέστρεψε ποτέ. Ένας απ’ τους πιο σημαντικούς ανθρώπους που ήρθαν για να μου χαρίσουν ένα συναίσθημα μοναδικό κι αναλλοίωτο στον χρόνο. Και παραμένει αναντικατάστατο. Γιατί ξέρω πως αυτό που ένιωσα με ‘σένα δε θα μου το φέρει κανένας άλλος.

Ναι, προχώρησα και νιώθω ξανά όμορφα μαζί με κάποιον άλλον και ίσως στο μέλλον θα νιώσω ακόμα παραπάνω. Αλλά δεν μπορώ να το συγκρίνω μαζί σου. Δεν νιώθω με τον ίδιο τρόπο όπως μαζί σου. Κανείς δεν θα το καταφέρει αυτό ξανά. Γιατί εκείνο το μεγάλο κομμάτι μέσα μου, που ήρθες και το γέμισες, πλέον σου ανήκει. Μόνο σε σένα! Και μπορεί η ζωή να μας οδήγησε αλλού, μα αυτό είναι δικό σου και δεν πρόκειται κανένας να στο κλέψει. Και μπορεί άλλα κομμάτια να  έχουν αντικατασταθεί απ’ την φροντίδα κάποιου άλλου μα αυτό ποτέ. Κι εγώ μπορεί να νιώσω και πάλι δυνατά αλλά όχι όπως με ‘σένα.

Κι όσο και να ψάξεις τριγύρω, κρατάω κι εγώ ένα κομμάτι σου. Μου ανήκουν οι πιο όμορφες εικόνες σου, ακόμα κι οι τέλειοι παραλογισμοί σου..

Σε είδα να μεγαλώνεις. Να χάνεσαι μέσα στην άγνοιά σου. Να κάνεις λάθη, να λυγίζεις, να αλλάζεις. Σε είδα να έρχεσαι, ακόμη και να φεύγεις. Να σκορπάς απογοήτευση, , λέξεις, υποσχέσεις, αναμνήσεις και μετά να τα παίρνεις όλα πίσω, σαν να μην πέρασε μια μέρα. Γνωρίζω ακόμα και τους πιο κρυφούς σου φόβους, κι αυτό να το θυμάσαι όταν μια μέρα αναγκαστείς να ‘ρθεις αντιμέτωπος μαζί τους.

Κρατάω ακόμα κι όλα όσα με τόση επιμονή αγνοείς, όσο συνεχίζεις να παλεύεις με τα συναισθήματά σου. Τα φυλάω ώστε, αν μια μέρα αποφασίσεις να τα ζητήσεις, να στα επιστρέψω ένα προς ένα αναλλοίωτα. Μα ακόμα κι αν στα δώσω, δε θα ξέρεις τι να κάνεις με αυτά. Είναι που όταν η δική σου πόρτα έκλεισε, έδωσε και στη δική μου το κλειδί για να γυρίσει μια και καλή στην κλειδωνιά.

Γιατί όσα κι αν σήμαινες για ‘μένα, αυτό δεν είναι αρκετό να με κάνει να νιώθω ακόμα έτσι, τώρα που δεν είσαι πια στη ζωή μου. Κάποτε ήσουν εκείνος που μου έβγαζε περισσότερα συναισθήματα από οποιονδήποτε άλλο. Διάλεξα, λοιπόν, να προχωρήσω αντικαθιστώντας τις θύμισες με καινούριες στιγμές, εφόσον είναι δύσκολο να αντικαταστήσω το πώς ένιωσα μαζί σου. Κι αυτή είναι η ομορφιά του έρωτα.

Έγινα, λοιπόν, κι εγώ ένας από αυτούς τους συμβιβασμένα ευτυχισμένους με κάποιον ιδιαίτερα ξεχωριστό. Μπορεί να μην είναι κι άσχημα. Σωστά;

Και ναι είμαι καλά πλέον με κάποιον άλλον! Περνάω όμορφα, χαμογελάω, ζώ τις στιγμές, το πάθος, τον έρωτα, όλα όσα μου αρέσουν. Αλλά αυτός ο κάποιος ποτέ δεν θα αντικαταστήσει αυτά που με έκανες εσύ να νιώσω. Θα σε κρατήσω για πάντα στο μυαλό μου σαν αυτόν που κατάφερε να με κάνει να νιώσω όσο πιο δυνατά γίνεται.

Να προσέχεις, και να ξέρεις, ποτέ δεν σε αντικατέστησα μέσα μου, απλά σε έθαψα καλά μέσα μου, να μην σε βρεί ποτέ κανείς, ούτε καν εγώ!

ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΡΕΙ ΠΟΤΕ ΤΗ ΘΕΣΗ ΣΟΥ ΜΕΣΑ ΜΟΥ!

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...