Εσύ και μόνος ΕΣΥ καταπατάς την ελευθερία σου

Σκεφτόμουνα σήμερα, πόσο αντιφατικοί είναι οι άνθρωποι. Λένε ότι επαναστατούν σε οτιδήποτε τους στερεί την ελευθερία τους, φωνάζουν σε κάθε ευκαιρία ότι θα πάνε κόντρα σε αυτά που τους επιβάλει η κυβέρνηση, το κατεστημένο, οι νόμοι κτλπ.

Μπορούν με τις ώρες να κάνουν τους μάγκες, τους επαναστάτες (ψευτό επαναστάτες), να βροντοφωνάζουν ότι αυτοί δεν θα ακολουθήσουμε το πλήθος, δεν θα επιτρέψουν να τους επιβάλουν τι θα κάνουν, ότι τους καταπατούν την ελευθερίας τους… ενώ είναι οι ίδιοι φυλακισμένοι στην ίδια τους την ζωή. Είναι ανήμποροι να πάνε κόντρα στην ίδια τους την ζωή, καταπιεσμένοι άνθρωποι, και επειδή αρνούνται να αντικρίσουν την αλήθεια της δικής τους προσωπικής φυλακής, τα βάζουν με τη κυβέρνηση για τυχόν συνομωσίες. Γιατί εκεί μπορούν να κάνουν τους επαναστάτες, γιατί δεν εξαρτάται από αυτούς. Εκεί τους παίρνει να κάνουν τους επαναστάτες,  αλλά στην ίδια τους την ζωή κάνουν τις κότες. Καταπιεσμένοι, φοβιτσιάρηδες, δειλοί. Φωνάζουν για αυτά που δεν μπορούν να ελέγξουν, αυτά που δεν επηρεάζουν και πολύ τη ζωή τους, γιατι είναι πιο εύκολο να φωνάζεις γι’ αυτά.

Άνθρωποι καταπιεσμένοι μέσα στις ψεύτικες μάσκες τους, που σαν σιδηρούν προσωπεία τους ακολουθούν συνήθως ακόμα και λίγο πριν επέλθει ο βιολογικός τους θάνατος. Μα στην πραγματικότητα ο θάνατος τους έχει συναντήσει πολλά χρόνια πριν και ας μην το έχουν καταλάβει. Έτσι,  κουβαλώντας απλά τα σαρκία τους σε μία ζωή που τους επέλεξε, χωρίς εκείνοι να κάνουν την παραμικρή προσπάθεια για να την αλλάξουν και ν’ αρχίσουν να ζουν πραγματικά, μοιρολατρούν, φοβισμένοι να παραδεχτούν ακόμη και στον ίδιο τους τον εαυτό την αλήθεια, πως δεν ζουν πραγματικά. Απλά παραπονιούνται για όλα τα άλλα, για τον καιρό, για την κυβέρνηση, για τους νόμους για οτιδήποτε άλλο εκτός απ’ τα δικά τους.  Και τα χρόνια περνούν, ελπίζοντας ίσως σ’ ένα θαύμα, ότι μπορεί και κάτι ν’  αλλάξει μέσα τους. Μόνο που θαύματα δε γίνονται, γιατί όπως έλεγαν οι αρχαίοι «Συν Αθηνά και χείρα κίνει», δηλαδή δε αρκεί να επικαλείται κανείς μόνο τη βοήθεια από την τύχη, αλλά οφείλει να καταβάλει και τις απαιτούμενες προσπάθειες για την επίτευξη των στόχων του. Μα που διάθεση για αλλαγές σε μια ζωή που έχει μάθει ν’ αφήνει τη συνήθεια να σέρνει την ύπαρξή της από τη μύτη και μόνο ελάχιστοι καταφέρνουν κάποτε να σηκώσουν το κεφάλι τους από τη γη κοιτώντας τ’ αστέρια.

Η μέρα συνεχίζεται στη δουλειά και στο σπίτι, όπου ανάλογα με την περίσταση ο καθένας φοράει το ρόλο που του ταιριάζει. Το ρόλο που έχει μάθει να ζει και να εξελίσσει ανάλογα με τις καταστάσεις, ακόμη και σε ανθρώπους που έχει επιλέξει συνειδητά να υπάρξει μαζί τους.

Η μέρα έχει φύγει, ώρα για ύπνο, η μάσκα τοποθετείται με θρησκευτική ευλάβεια πάνω στο κομοδίνο. Εξάλλου, ο Μορφέας σιχαίνεται τους θεατρινισμούς και τις μάσκες καθώς περιπλανιέται στο βάθος του υποσυνείδητου. Ό,τι πιο θαμπό και σκοτεινό αφέθηκε στη βιτρίνα του κομοδίνου. Έτσι, ο θεατρίνος, γι’ άλλη μια φορά, θέλοντας να ξεκουραστεί από τους ρόλους του, αφήνει πίσω του το φτωχό Σαρλό να ψιθυρίζει στην μπαλαρίνα: «κάτι να γυαλίζει θέλεις πάντα και ας θυμίζει ό,τι πιο θαμπό,  μαζί και σκοτεινό».

Αντιφατικοί άνθρωποι. Βροντοφωνάζουν για ελευθερία. Αλλά πραγματικά ελεύθερος δεν είναι ο άνθρωπος που πάει μόνο κόντρα στους νόμους και τους κανόνες που του επιβάλουν. Αληθινά ελεύθερος άνθρωπος  είναι αυτός που ρισκάρει μέσα στη ίδια του τη ζωή σαν πρωταγωνιστής.

Αυτός που είναι δεμένος με τις βεβαιότητες του, είναι ένας σκλάβος όσο και να φωνάζει. Έχει παραιτηθεί από την ελευθερία του.

Άνθρωποι που ξέρουν ότι είναι φυλακισμένοι μέσα στο ίδιο τους το γυάλινο μπουκάλι. Άνθρωποι που αρνούνται να συνειδητοποιήσουν πως είναι φυλακισμένοι.

 Μόνο ο ανθρωπος που ρισκάρει είναι πραγματικά ελεύθερος. Οι υπόλοιποι άλλοι είναι απλά επαναστάτες χωρίς αιτία. Πάντα για αλλά μιλάνε, έτσι δεν πονάνε, έτσι αποφεύγουν, έτσι ξεχνάνε την δική τους φυλακή..

Για πες, εσύ είσαι στα αλήθεια ελεύθερος;

Αλήθεια, είσαι ελεύθερος να ασχοληθείς με ό,τι θέλεις;

Μπορείς να πας όπου θέλεις, όποτε θέλεις; Έχεις ελευθερία κινήσεων; 

Είσαι ελεύθερος να επιλέξεις; Να κάνεις κάποια όνειρα;

Μπορείς να ακολουθήσεις αύριο τα όνειρά σου;

Προσπαθήσεις να τα κάνεις πραγματικότητα, όσο τρελά κι αν είναι; Τι περιμένεις; Να γεράσεις;

Χμ, σε βλέπω λίγο σκεπτικό. Ας σε βοηθήσω λίγο…

Δεν είσαι ελέυθερος, και δεν σου καταπατά την ελευθερία σου ούτε η κυβέρνηση, ούτε οι νόμοι, ουτε η πολιτεία, ούτε τίποτα.

Εσύ και μόνος ΕΣΥ καταπατάς την ελευθερία σου. Κανείς άλλος!

Σταμάτα να τα βάζεις με όλους τους άλλους, εσύ σου φταις!

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...