τα όνειρα ΜΟΥ…

Ζήτησα απ᾽το Θεό να την δω στον ύπνο μου, να την αποχαιρετήσω όπως της αξίζει. Η αναγκη μου ήταν τόσο μεγάλη που έγινε η επιθυμία μου πραγματικότητα…και θα καταλάβετε στο τέλος του άρθρου τι έννοω. Ας τα πάρουμε απ᾽την αρχή όμως.

Είχα πάντα την ικανότητα να βλέπω πολλά, είτε σε μορφή ονείρων, και κάποιες φορές σε μορφή εφιαλτών. Αλλά ήταν πάντα προφητικά τα όνειρα μου, και ήξερα ότι κάποιος λόγος υπάρχει που τα είδα. Πολλές φορές με τρόμαζε αυτό ειδικά στην περίπτωση που ήταν ένα άσχημο αποτέλεσμα.

Τον τελευταίο καιρό πήγαιναν λίγο περίεργα στα πράγματα στη ζωή μου, και όλα ξεκίνησαν μια όμορφη μέρα που κανονικά θα έπρεπε να ήταν χαρμόσυνη. Και αυτή ήταν η μέρα των γενεθλίων μου.

Το βράδυ πριν τα γενέθλια μου, είδα ένα όνειρο που δεν αποκάλυψα ποτέ σε κανέναν. Την επόμενη μέρα, αυτό το που είχα δει στο όνειρο το έζησα στην πραγματικότητα. Περίεργο συναίσθημα, αλλά ακριβώς ότι είχα δει στον ύπνο μου, ακριβώς τα ίδια έγιναν. Μέχρι και τα λόγια, ο χώρος, τα άτομο που συμπεριλάμβανε. Όλα. Η μόνη διαφορά είναι ότι ήταν λειψή η πραγματικότητα. Τι εννοώ μ᾽αυτό; Στον ύπνο μου είδα και τι προηγήθηκε, τι έφερε αυτό το αποτέλεσμα, τις εξηγήσεις που ίσως θα έψαχνα όταν το έργο θα έπαιζε στον ξύπνιο μου.

 Στην πραγματικότητα όμως, στο ξύπνιο μου, μόνο μια σκηνή έπαιξε. Αυτή που έπρεπε να παίξει. Δεν υπήρχαν εξηγήσεις, ούτε συγγνώμες. Και αυτό με θύμωσε, με στεναχώρησε. Ήξερα όμως, και ξέρω. Γιατί οι εξηγήσεις δόθηκαν στο όνειρο που είχα δει. Και αυτό το όνειρο (εφιάλτης θα έλεγα) είχε να κάνει με ένα άτομο που θεωρούσα πολύ κοντινό μου, σε ανθρώπινο επίπεδο τουλάχιστον.

Το αποτέλεσμα, ήταν ένα, να με απογοητεύσει τόσο πολύ. Και ναι έγινε αυτό ακριβώς που είχα δει στο όνειρο μου την μέρα πριν τα γενέθλια μου. Ακριβώς τα ίδια λόγια. Τρόμαξα όταν έγινε. Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι το είχα δει στον ύπνο μου λίγες ώρες πριν. Τρόμαξα που βγήκε αληθινό, ίσως γιατί δεν ήθελα να γίνει..

Θα μου πεις μέσα στη ζωή είναι αυτά. Ένας άνθρωπος σημαντικός για μένα. Ναι τον είχα πολύ ψηλά και ακόμα τον έχω ότι και να έγινε, τον θαύμαζα, τον στήριζα, ήμουν σωστή φίλη, εκεί πάντα για αυτόν, να τον βοηθώ, να τον στηρίζω, να του προσφέρω μόνο καλοσύνη και χαρά, να τον περιποιούμαι, να είμαι κοντά του ότι θέλει, να ανέχομαι τις παραξενιές του, να τον συγχωρώ ξανά και ξανά. Θα μου πείς πιστεύω ότι ήμουν ο τέλειος άνθρωπος; Όχι, αλλά θα σου πω με σιγουριά ότι ήμουν ότι πιο κοντά σε σωστό και δοτικό άνθρωπο, σε πραγματικό φίλο. Όλα όσα βλέπεις να γράφουν τα βιβλία και τα γελάς ότι πρέπει να είμαστε έτσι και έτσι με τους ανθρώπους, εγώ τα έκανα για αυτόν τον άνθρωπο και δεν το μετανιώνω. Δεν κράτησα τίποτα για μένα. Και αν με ρωτήσεις τώρα, τυχερός για μένα είναι τελικά αυτός ο  άνθρωπος  που γεύτηκε έστω και για λίγο τι είναι να σου προσφέρουν μέσα απ᾽ την καρδιά τους. Τι πήρα πίσω; Tίποτα. Τι ήθελα; Ένα συγγνώμη, μια εκτίμηση, κάτι μου άξιζε.

Με έτρωγαν οι σκέψεις μέσα μου για πολύ καιρό. Σκεφτόμουνα συνέχεια πολλά..Θα μοιραστώ πολλές απ᾽αυτές. Ένιωθα ότι δεν μου άξιζε αυτή η συμπεριφορά, ότι μου απέδειξε ότι ούτε δεν ήμουν τόσο σημαντική στη ζωή του. Γιατί αν ήμουν θα το συζητούσε, θα έκανε τη προσπάθεια να εξηγήσει, να ζητήσει ένα συγγνώμη σε φιλικό επίπεδο. Και πίστεψε με εγώ θα το δεχόμουν εν τέλη, όσο και να στεναχωριόμουν. Σκεφτόμουνα επίσης ότι αυτός ο άνθρωπος, ξαφνικά, διέγραψε τα πάντα, και δεν έκανε καμιά προσπάθεια να παραμείνει φίλος μου. Αρκέστηκε σε 2 λόγια και μετά τέλος. Έτσι ξαφνικά. Και αυτό ήταν που δυσκολεύτηκα να δεχτώ, το ότι δεν ήμουν καθόλου σημαντική γι᾽αυτόν. Ήθελα να νιώσω ότι εκτίμησε αυτά που έκανα γι᾽αυτόν, και να φύγει αφου το ήθελε, αλλά να εξηγήσει και να φύγει. Έτσι απλά για να μην με κάνει να νιώθω άσχημα. Και έτσι περνούσαν οι μέρες, και η απογοήτευση και η στεναχώρια που ένιωσα μεγάλωνε, τόσο πολύ ώστε να μετατραπεί σε θυμό.

Σκεφτόμουνα επίσης, πόσες φόρες εγώ έριξα τα μούτρα μου και ζήτησα συγγνώμη για πράγματα που δεν έφταιγα απλά μόνο και μόνο για να κρατήσω αυτήν την ανθρώπινη επαφή, απλά για να απαλύνω το θυμό του, απλά για να μην σκέφτεται γιατί και πώς, απλά για να ξεκουράσω το μυαλό του απ᾽το να κάνεις σενάρια μόνος του. Και ναι αυτός δεν το έκανε ποτέ..με άφησε να πνιγώ στην απογοήτευση. Αν με ρωτήσεις τώρα, ίσως πρώτη φορά ένιωσα ότι απογοητεύτηκα και πληγώθηκα τόσο πολύ. Πρώτη φορά πνίγηκα στο θυμό μου. Δεν είχα θυμώσει ποτέ ξανά τόσο πολύ με κάποιον…Στην πραγματικότητα αυτό που με πλήγωσε είναι ότι δεν έκανε την παραμικρή προσπάθεια να μου απαλύνει την λύπη, να μου δείξει ότι με εκτιμά σε ανθρώπινο επίπεδο..

Ναι όλα αυτά σκεφτόμουνα όλη μέρα για ώρες. Η κατάληξη ήταν απλή, μέρα με την μέρα ένιωθα πιο άσχημα γιατι επικεντρώθηκα σ᾽αυτά, απλά γιατι δεν το χωρούσε το μυαλό μου ότι οι άνθρωποι λένε ψέματα. Λάθος μου αν με ρωτάς τώρα. Επικεντρώθηκα σε λάθος πράγματα και όχι σε μένα.

Την ίδια περίοδο, οικογενειακά σοβαρά θέματα, είχαν προκύψει. Και δεν ήξερα πως να τα διαχειριστώ όλα. Τις αποφάσεις των γονιών μου και τις αντιδράσεις τους, το φορτίο να το κουβαλώ εγώ και μόνο. Κάποιος θα έλεγε ότι είναι περίεργο αυτό που θα πώ, αλλά καθόλου δεν με πείραξε που αποφάσισαν να πάρουν ξεχωριστούς δρόμους οι γονείς μου. Καθόλου όμως. Αυτό που δεν μπορούσα να διαχειριστώ ήταν την πίεση που δεχόμουν ότι πρέπει να μεταπείσω την απόφαση του ενός για τον άλλον. Μα  εγώ αρνήθηκα. Δεν θα το έκανα ποτέ. Εγώ θεωρούσα ότι ήταν ότι καλύτερο έγινε, και για τους δύο, έτσι για μπορέσουν να βρουν επιτέλους την ευτυχία. Τα πράγματα όμως ήταν πιο περίπλοκα απ᾽ όσο ακούγονται. Ξέρεις, οι άνθρωποι επιμένουν να θέλουν να ζουν στην δυστυχία τους μέχρι το τέλος της ζωής τους, έτσι απλά γιατί συνήθισαν, έτσι γιατί φοβούνται να αλλάξουν τις καταστάσεις τους και περιμένουν εσύ να κάνεις ψυχολογικό εκβιασμό στον θαρραλέο που επιτέλους αποφάσισε να ζήσει. Μα αυτός μόνο μπράβο αξίζει. Αυτό κράτησε για αρκετό καιρό μέχρι να γίνει όσο πιο σεβαστή η άποψη μου και η απόφαση μου να απέχω απ´ο το θέμα. Ήταν μια περίοδος δύσκολη, καθώς ο ψυχολογικός εκβιασμός και οι φωνές είχαν γίνει μέρος της καθημερινότητας μου.

Λίγες μέρες μετά έρχονται οι πρώτες κρίσεις πανικού να κάνουν την άφιξη τους στη ζωή μου. Εκεί που υποσχέθηκα στον εαυτό μου ότι δεν θα πέσω ξανά σε κατάθλιψη, εκεί ξανά έβαλα τα αντικαταθλιπτικά, στη ζωή μου. Δεν μπορούσα να αντιμετωπίσω την πραγματικότητα μου με άλλο τρόπο. 12 χρόνια τα κατάφερα χωρίς αυτά, αλλά δεν είχα δύναμη να συνεχίσω. Προσπαθούσα με νύχια και με δόντια να κρατηθώ δυνατή. Να λέω στον εαυτό μου ότι πρέπει να είμαι καλά, να μην με ενοχλεί η καθημερινότητα μου, ότι θα το ξεπεράσω, ότι αύριο θα είναι καλύτερα τα πράγματα, με όλους.

Οι κρίσεις πανικού συνέχισαν επίμονα να μου κτυπούν την πόρτα και εγώ επίμονα να προσπαθώ να δείξω σε όλους ότι είμαι καλά. Έβαζα τα καλά μου ρούχα, το κραγιόν μου, να το ψεύτικο χαμόγελο και έβγαινα απ᾽το σπίτι. Χαμογελούσα χωρίς λόγο και προσπαθούσα να είμαι όσο πιο κοινωνική γίνεται.

Την ίδια περίοδο, το παρελθόν κτυπούσε επίμονα την πόρτα, μέχρι που την άνοιξα. Έδωσα μια ευκαιρία, απλά δεν ήμουν έτοιμη να δώσω.. Έχοντας και εκεί να ασχοληθώ με την αλήθεια μου, γιατί δεν ήθελα να πληγώσω ένα άτομο που δεν φταίει σε κάτι, τότε με όση δύναμη μου είχε απομείνει, αποφάσισα να είμαι ειλικρινής. Και το έκανα. Αλλά το να λύσεις και να συζητάς την αλήθεια, πολλές φορές κάνει τα πράγματα ακόμα πιο δύσκολα όταν δεν είσαι σε καλή ψυχολογική κατάσταση. Αυτό που προσπαθώ να πω, είναι ότι ίσως δεν ήταν η κατάλληλη περίοδος για καινούργιες αρχές με το παρελθόν, αλλά είχα ανάγκη μια φορά κάποιος να κάνει κάτι για μένα. Και όντως μέχρι και τώρα, δεν το μετανιώνω γιατί είναι δίπλα μου. Το μόνο που με στεναχωράει είναι ότι ακόμα δεν μπορώ να δώσω όσα πρέπει τουλάχιστον αυτή την περίοδο..

Ξαφνικά μου έκανε πρόταση να συγκατοικήσουμε και να φύγουμε μακριά απ᾽ όλους. Η απάντηση μου, δυστυχώς αρνητική. Δεν το ένιωθα..Και στεναχωριέμαι που ακόμα και τώρα δεν μπορώ να είμαι όπως πρέπει. Και λυπάμαι που του είπα την αλήθεια, την σκληρή αλήθεια ότι δεν έχω ακόμα συναισθήματα γι´ αυτόν, και λυπάμαι που η αλήθεια μου μάλλον τον πλήγωσε, και λυπάμαι για πολλά…αλλά δεν μπορούσα να κάνω διαφορετικά. Απλά δεν μπορούσα. Ούτε να κάνω μια σωστή καινούργια αρχή, ούτε να ανοιχτώ, ούτε τίποτα. Το μόνο που έκανα είναι να είμαι ειλικρινής! Και το μέλλον θα δείξει ἐλεγα. Επομένως, είναι μια ευχάριστη νότα να νιώθεις την τρυφερότητα ενός φανερά αλλαγμένου ανθρώπου, που προσπαθεί να τα κάνει όλα σωστά αυτή τη φορά, που σε νοιάζεται, σε φροντίζει..αλλά και δύσκολη κατάσταση μαζί, όταν δεν έχεις ακόμα ξεκαθαρίσει με τα συναισθήματα σου, όταν έχεις κλείσει την καρδιά σου.

Και εγώ να συνεχίζω να πέφτω, και να μην ξέρω αν μπορώ να σηκωθώ. Εκεί ξεκίνησα ξανά  τις συνεδρίες με τον ψυχολόγο. Δεν ήθελα κανείς να ξέρει τι νιώθω εκτός απ᾽αυτόν και τα άρθρα μου. Εδώ στα άρθρα μου μοιράζομαι πολλ´; γιατι δεν ξέρει σχεδόν κανείς ποιος κρύβεται πίσω απ᾽ αυτή την σελίδα, και ένα δύο άτομα που ξέρουν, είμαι σίγουρη ότι δεν διαβάζουν το blog. Δεν συζητάω για αυτό ποτέ, γιατί είναι το δικό μου μυστικό, ο δικός μου τρόπος να εκφράζομαι. Με τους ανθρώπους δεν τα μοιράζομαι όλα πλέον. Ίσως γιατί έχω χάσει την εμπιστοσύνη μου, ίσως γιατί φοβάμαι ότι θα στιγματιστώ, ίσως γιατί δεν θέλω κανείς να ξέρει, έτσι για να μην χαλάσω την εικόνα που διατηρώ τόσο καιρό. Ίσως γιατί μόνο σε ένα άτομο επέτρεψα να δει αυτή τη πλευρά μου, και αυτός ήταν που με απογοήτευσε περισσότερο απ᾽όλους…

Και να συνεχίζεται το παιχνίδι, να πέφτω και σηκώνομαι. Και οι κρίσεις ακόμα πιο επίμονες. Μέχρι που μια μέρα δεν μπορούσα να πάρω ανάσα. Και φοβήθηκα τόσο πολύ που πίστεψα έστω και για λίγα δευτερόλεπτα ότι δεν θα τα καταφέρω να αναπνεύσω ξανά. Ένα περίεργο συναίσθημα. Λες και έρχεσαι κοντά στο θάνατο και του ξεφεύγεις την τελευταία στιγμή. Ένα απερίγραπτο συναίσθημα που δεν έυχομαι σε κανένα να το νιώσει. Για μια ολόκληρη μέρα έμεινα ακούνητη στο κρεβάτι, δίχως να μπορώ να συνέλθω. Ανάγκασα την μεθεπόμενη μέρα να σηκωθώ και να βάλω ξανά το ψεύτικο χαμόγελο μου με όση δύναμη μου είχε απομείνει, και να σηκωθώ και να συνεχίσω την καθημερινότητα μου, να παώ στη δουλειά μου και να κάνω ότι δεν συμβαίνει τίποτα..Τα κατάφερα. Κανείς δεν ήξερε πόση δύναμη έπρεπε να βάλω, ακόμα και για να περπατήσω..

Και να συνεχίζεται αυτό. Μέχρι που ο θάνατος κτυπάει την πόρτα για ένα αγαπημένο μου άνθρωπο. Εκεί όλα πάγωσαν. Εκεί όλα τελείωσαν. Με τη δύναμη να σηκωθώ ξανά; Ό θάνατος, δεν συγκρίνεται με τίποτα άλλο. Οι τύψεις που δεν αποχαιρέτησα τον άνθρωπο μου, που δεν είχα την ευκαιρία να της πω ένα σ᾽αγαπώ, η ιδέα ότι δεν θα την ξαναδώ ποτέ ξανά..Ναι δεν μπορώ να το συζητήσω, είναι κάτι που με πονάει πολύ. Και καταλήγω όπως ξεκίνησα.

Μόνο ένα ζήτησα. Ζήτησα απ᾽το Θεό να την δώ στον ύπνο μου, να την αποχαιρετήσω, να μου πεί ότι είναι καλά.

Και λίγες μέρες πριν, ο Θεός, ο φύλακας άγγελος μου, δεν ξέρω ποιος, μου πραγματοποίησε αυτή την ευχή.

Και ένιωσα γαλήνη. Και εκείνη η μέρα ήταν η πρώτη μέρα που δεν έκλαψα. Μου είπε ότι είναι καλά και να μην στεναχωριέμαι. Μου σκούπισε τα δάκρια μου και μου υποσχέθηκε ότι όλα θα πάνε καλά, να σταθώ στα πόδια μου και ότι ο Θεός με προσέχει και μου δίνει όσα αντέχω.

Ένα πράγμα όμως δεν θα ξεχάσω απ᾽αυτό το όνειρο..Με αγκάλιασε και με φίλησε στο μέτωπο και που είπε να μην χάσω την αγνότητα της ψυχής μου, να μην αναλωθώ, να μην αφήσω μια απογοήτευση να με κάνει σκληρή και να συγχωρέσω, αυτόν που με πλήγωσε..Δεν μου είπε σε ποιον αναφερόσουν. Αλλά το πρωί ένιωσα τόση γαλήνη ότι είναι καλά που δεν το ανέλυσα περισσότερο.

Όταν επέστρεψα το βράδι σπίτι όμως, σκεφτόμουν γενικά το πως ήταν μέρα μου, και εκεί κατάλαβα ότι κάτι μου έτρωγε την ψυχή, κάτι με βάραινε, είχα θυμό μέσα μου, για ένα πρόσωπο. Και τότε κατάλαβα ότι αυτό είναι το πρόσωπο που έπρεπε να συγχωρέσω. Και έτσι όπως πάντα προφητικά βλέπω τα όνειρα μου, κατάλαβα, ότι ο δικός μου πλέον φύλακας άγγελος, με προειδοποίησε.. Και ψάχνοντας την ψυχή μου, κατάλαβα ότι άφησα την απογοήτευση που ένιωθα γι᾽αυτό το άτομο να μετατραπεί σε θυμό, και αν δεν έκανα κάτι για να το σταματήσω, αυτό από μόνο του θα ήταν ικανό να με αλλοιώσει σαν άνθρωπο.

Υπήρξα πάντα καλός άνθρωπος και δεν ήθελα να να χαλάσω την ψυχή μου για κάνενα. Οι άνθρωποι γίνονται κακοί μόνο όταν αφήσουν τα αρνητικά συναισθήματα να τους κυριέψουν. Και ναι τότε αποφάσισα ότι πρέπει να συγχωρέσω αυτό το άτομο, έστω και αν δεν ζήτησε ποτέ την συγχώρεση μου. Αποφάσισα ότι το κάνω για την δική μου σωτηρία, και θα αφήσω την καλή μου πλευρά έξω, και αν θέλει ας πάρει απ᾽την καλοσύνη μου ότι θέλει, εγώ θα παραμείνω αυτό που είμαι μέχρι να φύγω απ᾽αυτή τη ζωή. Ένας άνθρωπος που τιμά τον τίτλο του ανθρώπου…όσο γίνεται. Δεν θα χαλάσω την ψυχή μου ποτέ ξανά. Η αγάπη νικάει τα πάντα.

Και για σένα φύλακα άγγελε μου, υπόσχομαι ότι δεν θα αφήσω ποτέ ξανά τον θυμό να γίνει μεγαλύτερος απ᾽την αγάπη που έχω μέσα μου, ποτέ για κάνεναν και για τίποτα. Δεν θα αλλάξω ποτέ! Τα πάντα επιστρέφονται σ᾽αυτή τη ζωή αργά ή γρήγορα..

Ευχαριστώ που μου θύμισες τι είμαι. Έύχομαι να περνάς καλά εκεί πάνω με τον αγαπημένο σου γιό αγαπημένη μου.

Κι έτσι όλα ξεκίνησαν με ένα προφητικό όνειρο την ημέρα των γενεθλίων μου και έτσι τελειώσαν με ένα άλλο προφητικό όνειρο..Δύο όνειρα, τελικά πολύ σχετικά μεταξύ τους.

Και έτσι μια μέρα ξύπνησα χωρίς να έχω το βάρος της απογοήτευσης μέσα μου. Είναι λες και μια μαγική νεράιδα έσβησε όλες τις κακές μνήμες από μέσα μου. Δεν με ενοχλούσε κάτι πλέον, είχα συγχωρήσει μέσα μου τα πάντα. Άφησα το παρελθόν εκεί που άνηκε, δεν σκέφτηκα ποτέ ξανά γιατί και πώς, όλα καλά είπα.

Και τώρα όλα πάνε ξανά καλά στη ζωή μου…Όλα αυτά χάρις σε ένα όνειρο, που με προειδοποίησε ότι το καλό πρέπει να νικάει μέσα μας. Οι άνθρωποι γεννηθήκαμε για να συγχωρούμε, και όταν το κάνουμε, ένα μεγάλο βάρος απ᾽την ψυχή μας φεύγει. Ένα φορτίο. Και η ψυχή μας γεμίζει με αγάπη ξανά. Θέλει τεράστια όμως δύναμη να συγχωρείς, ιδιαίτερα κάποιον που θεωρούσες ότι σε πλήγωσε. Θέλει τεράστια δύναμη!! Πλέον πιστεύω ότι οι άνθρωποι είναι δυστυχισμένοι γιατι δεν συγχωρούν, δεν αφήνουν το παρελθόν πίσω τους. Πήρα το μάθημα μου εγώ και άφησα το παρελθόν εκεί που ανήκει..δεν το σκέφτομαι πλέον, ούτε με λύπη, ούτε με θυμό, μόνο με χιούμορ το κράτησα. Και κατάλαβα ότι δεν πρέπει να περιμένουμε να μας φερθούν όπως θα κάναμε εμείς. Ο καθένας είναι διαφορετικός. Και δεν πρέπει να αναλώνουμε τις σκέψεις μας στα αρνητικά των άλλων γιατι στο τέλος χάνουμε τον δικό μας εαυτό. Αν ο άλλος δεν είναι αυτό που πίστευες, δεν έγινε και κάτι. Άστο, ξέχαστο, εσύ κοίτα να μην χαλάσεις την δική σου ομορφιά.

Συγχώρεσα και πραγματικά και ένιωσα ανακούφιση! Ένα συναίσθημα που δύσκολα μπορώ να περιγράψω αλλά μπορώ να πώ ότι ένιωσα ότι το αίμα κυλούσε ξανά στις φλέβες μου..

ΕΛΠΙΖΑ ΝΑ ΤΟ ΚΑΤΑΛΆΒΕΤΕ ΚΑΙ ΕΣΕΙΣ ΠΡΙΝ ΕΊΝΑΙ ΑΡΓΑ.

Τέλος κατάλαβα ότι δεν πρέπει να φοβάμαι τα όνειρα μου, είναι ένα χάρισμα που μου έδωσε ο Θεός και πρέπει να μάθω να ζω μ᾽αυτό..γιατί σ᾽αυτή την περίπτωση, με έσωσε σαν άνθρωπο.

Υ.Γ. Και είμαι σίγουρη αυτή η άσχημη περίοδος θα τελείωσει για όλους μας σύντομα..Υπομονή σε όλο τον κόσμο

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...