μην έχετε δεδομένa

«Αν ο Θεός ξεχνούσε για μια στιγμή ότι είμαι μια μαριονέτα φτιαγμένη από κουρέλια και μου χάριζε ένα κομμάτι ζωή, ίσως δεν θα έλεγα όλα αυτά που σκέφτομαι, αλλά σίγουρα θα σκεφτόμουν όλα αυτά που λέω εδώ.»

Λένε σοφά, ότι ποτέ δεν ξέρεις ποια είναι η τελευταία φορά που θα δεις κάποιον. Και λένε, επίσης, ότι πρέπει να αντιμετωπίζουμε τους ανθρώπους που μεγαλώνουν με όλη μας την αγάπη, γιατί αργά ή γρήγορα δεν θα ‘ναι στη ζωή μας και θα μετανιώσουμε τόσο για όσα (άσχημα, κακόβουλα, επιπόλαια) είπαμε, όσο και για όσα (όμορφα, τρυφερά, ειλικρινή) δεν είπαμε.

Η έννοια της ανυπαρξίας –του «μη είναι»- έρχεται και σε σουβλίζει με την νομοτέλειά της, όταν μεγαλώνεις και καταλαβαίνεις πόσο αφελής ήσουν μικρός που νόμιζες ότι όλα είναι αιώνια και η ζωή σου άφθαρτη. Ας μην κλαίμε κι ας μην λυπόμαστε, όμως, γιατί μπορούμε να ξορκίσουμε την αβάσταχτη βεβαιότητα του «μη είναι» των δικών μας ανθρώπων.

Μπορούμε να την ξορκίσουμε με λόγια γλυκά και με πράγματα απλά που πάντα θέλαμε να πούμε και όλο το αναβάλαμε, γιατί «δεν χανόμαστε, κι αύριο μέρα είναι». Όσο, λοιπόν, έχουμε τους γονείς μας πλάι μας, ας τους πούμε δυο-τρία πράγματα, απ’ αυτά που πάντα θέλαμε να ξεστομίσουμε, απ’ αυτά που όλοι θέλουν ν’ ακούσουν, απ’ αυτά που ανόητα νομίζουμε δεδομένα.

Πόσες φορές άραγε θέλουμε να πούμε κάτι σε κάποιον αλλά λίγο πριν αρθρώσουμε την πρότασή μας, η γλώσσα μας μπερδεύεται και καταπίνουμε τις λέξεις. Είμαι σίγουρη πώς καθημερινά συμβαίνει σε όλους μας και παρόλο που λέμε δεν πειράζει, κατά βάθος μας ενοχλεί και μάλιστα πολύ.

Δεν πρόκειται μόνο για ερωτικές εξομολογήσεις ή αυτά τα σ’αγαπώ που δεν είπαμε. Αναφέρομαι σε όλους αυτούς τους ανθρώπους που είναι δίπλα μας, διασκεδάζουμε, μιλάμε, τους λέμε το παράπονό μας και γενικά ζούμε μαζί τους τις στιγμές εκείνες που συνθέτουν το χάρτη της ζωής μας. Είναι οι γονείς, τα αδέρφια, οι συγγενείς, οι φίλοι, οι σύντροφοι, οι συμφοιτητές, οι συνάδελφοι και όσοι ο καθένας μας θεωρεί κομμάτι της καθημερινότητάς τους.

Συνήθως προσπαθώ και λέω αυτά που αισθάνομαι αλλά όχι πάντα, δεν εξωτερικεύω αρκετά τα συναισθήματα και τις βαθιές σκέψεις μου και ίσως αυτός και να είναι ένας από τους λόγους που γράφω άρθρα. Όχι δεν είμαι κλειστός τύπος, το αντίθετο μάλιστα είμαι πολύ κοινωνική, όμως έχω κι εγώ αυτό τον κόμπο στο λαιμό όταν θέλω να πω σε κάποιον άλλο τι νιώθω. Λέω δεν πειράζει το ξέρει κι ας μην το ακούει. Και περνάνε οι μέρες, τα χρόνια και οι άνθρωποι φεύγουν και ξαφνικά νιώθουμε ένα κενό και κλαίμε μόνοι μας γιατί ποτέ δεν είπαμε αυτά που θέλαμε. Λίγο μακάβριο το άρθρο ναι το παραδέχομαι, αλλά το ξέρουμε πως αυτή είναι η αλήθεια. Κανείς δεν είναι σίγουρος για τίποτα μέχρι να σε ακούσει να το λες. Δεν μπορώ να καταλάβω τι είναι αυτό που μας φοβίζει. Το γεγονός ότι θα δείξουμε ευάλωτοι εκείνη τη στιγμή; Μπορεί. Αξίζει όμως; Μάλλον όχι.

Πόσες φορές η μαμά σου ξενύχτισε στο προσκεφάλι σου επειδή ήσουν άρρωστος; Πόσες φορές άνοιξε την αγκαλιά της όταν έκλαιγες; Πόσες φόρες οι φίλοι σου σε έκαναν να γελάς; Πόσες φορές σου έκαναν τον ψυχολόγο και ήταν δίπλα σου στις μαύρες σου; Πόσες φορές οι άνθρωποι σου ήταν εκεί να σε περιποιηθούν έστω με το να σου προσφέρουν ένα πιάτο φαΐ, να σου φτιάξουν ένα καφέ; Πόσες φορές ένας συνάδελφος σου σε βοήθησε; Ακόμα και  τα αδέρφια σου που σφάζεσαι από το πρωί μέχρι το βράδυ και έχετε ομηρικούς καυγάδες για το τίποτα, δεν είναι τα ίδια άτομα που κάνεις βλακείες και μαζί τους κοροϊδεύεις τους γονείς σου ή τους εξομολογείσαι τα πάντα; Οι φίλοι σου που είναι τα αδέλφια που εσύ επέλεξες δεν είναι το καταφύγιο σου σε κάθε στεναχώρια και οι σύμμαχοί σου σε κάθε ευχάριστη στιγμή; Πόσος τύχερος είσαι που έχεις ανθρώπους να σε καταλαβαίνουν, να σε ακούν , να σου προσφέρουν αγάπη, κατανόηση, βοήθεια και πολλά άλλα. Δεν είναι δεδομένα όλα αυτά ξέρεις. Πες τους λοιπόν..

Ευχαριστώ πολύ…

Νιώθει κανείς ότι έχει όλο τον χρόνο του κόσμου για να πει αυτά που νομίζει αυτονόητα. Όπως «ευχαριστώ που μου έμαθες σχεδόν όσα ξέρω», «ευχαριστώ που μ’ακούς», «ευχαριστώ που είσαι ο κυματοθράυστης μου», «ευχαριστώ που μ’ αγαπάς κι ας σε στεναχωρώ», «ευχαριστώ που είσαι δίπλα μου».

Και συγγνώμη…

Και ποιος δεν νιώθει ότι χρωστά χίλιες συγγνώμες; Νομίζουμε, λοιπόν, ότι αξίζει τον κόπο να τους πεις μια συγγνώμη και να ξαλαφρώσεις. Γιατί, ό,τι κι αν τους έκανες, όσο κακός κι εγωιστής και αδιάφορος κι αν νομίζεις πως ήσουν, αυτοί θα σε συγχωρήσουν.

Κι αυτό, προσθέτει ένα ακόμα «ευχαριστώ» στην παραπάνω λίστα.

Δεν πειράζει που…

Αν εμείς νιώθουμε μια φορά ένοχοι, λίγοι ή ανεπαρκείς, οι δικοί μας άνθρωποι και συγκεκριμένα οι γονείς μας νιώθουν διακόσιες μία. Δεν είναι καλή ιδέα να τους κάνουμε την χάρη και να αφαιρέσουμε όσα απ’ τα βάρη κουβαλούν;

Δεν πειράζει που θύμωναν κι έχαναν την ψυχραιμία τους –μάθαμε ότι δεν μπορούμε να τα ‘χουμε όλα. Δεν πειράζει αν κάποτε η μαμά μας δεν ήταν η καλύτερη μαμά του κόσμου ή στον μπαμπά μας δεν άξιζε το πρώτο βραβείο πατρότητας –μάθαμε ότι οι γονείς είναι άνθρωποι κανονικοί.

Τους θεωρούμε δεδομένους και σίγουρους για αυτό και ποτέ και δεν λέμε τα συναισθήματά μας για εκείνους. Όμως μια μέρα ίσως και να είναι αργά για να το κάνουμε και τότε πια τίποτα δεν θα είναι δεδομένο και σίγουρο. Γιατί η ζωή, πολλές φορές βεβηλώνεται από τα σχέδιά μας και γελάει μαζί μας. Η ζωή δεν σχεδιάζεται… Ο μεγαλύτερος σκηνοθέτης της ζωή μας είναι η ίδια η ζωή! Γι αυτό όλοι αυτοί οι άνθρωποι αξίζουν και τους οφείλουμε ένα ευχαριστώ ή ένα σε αγαπώ γιατί χωρίς αντάλλαγμα ήταν και είναι πάντα δίπλα μας σε κάθε χαρά ή στεναχώρια. Επειδή λοιπόν κάποτε μπορεί να είναι αργά, επειδή οι στιγμές είναι ταξιδιάρικα πουλιά που χάνονται, σήμερα κιόλας ξεμπερδέψτε τη γλώσσα σας και πείτε τους δυνατά σ αγαπώ, σε ευχαριστώ, γιατί είναι η μόνες λέξεις που δεν τους ταιριάζουν η σιωπή..! Να θυμάστε και να τους αγκαλιάζετε τους ανθρώπους που αγαπάτε και σας αγαπάνε όσο πιο συχνά μπορείτε, όσο τους έχετε δίπλα σας πριν γίνουν μια φωτογραφία!

Γιατί όταν τα πρόσωπα αυτά γίνουν μια φωτογραφία και χιλιάδες αναμνήσεις, τότε θα είναι πολύ αργά…!

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...