αντίο αγαπημένη μου

Όταν μια μέρα στ’ αλήθεια μας χωρίσει ο θάνατος από κάποιο αγαπημένο μας πρόσωπο, ποτέ και τίποτα από όσα κάναμε για εκείνους δεν θα μοιάζει ότι ήταν αρκετό.

Παλιά μιλήσαμε για τις στιγμές που αξίζουν ένα θάνατο. Είναι εύκολο, ξέρεις, να κάνεις βαρύγδουπες δηλώσεις αν δεν έχεις βιώσει ένα θάνατο που θα σου στοιχίσει. Να σου πω εγώ, καμιά στιγμή δεν αξίζει ένα θάνατο, και καμιά ζωή δεν ήταν αρκετή για να απαλύνει την απώλεια. Ποτέ η απώλεια δεν μπορεί να μετρηθεί.

Ο θάνατος είναι μέσα στη ζωή, μου λες. Εμένα κανείς δεν μου έμαθε να τον χειρίζομαι όμως, δε μας έμαθαν στο σχολείο πώς να τον αντιμετωπίζουμε. Είναι λες και κανεις δε θέλει να το συζητήσει, ποντάρει στις αντοχές του μέχρι να χρειαστεί να το περάσει πραγματικά. Πώς αφήνεις τις τύψεις να φύγουν, πώς αδειάζεις το μυαλό από την μαυρίλα, πώς κρατάς μόνο τις χαρούμενες στιγμές με ένα νοσταλγικό χαμόγελο; Πώς παίρνεις πίσω τα χαμένα χαμόγελα όσων συννέφιασαν με την απώλεια; Δεν μας είπε κανείς πως βρίσκουμε σημάδια ότι οι αγαπημένοι μας ηρέμησαν, ότι είναι πιο καλά εκεί που πήγαν.

Η απώλεια είναι απώλεια. Δε μετριέται, είναι μία. Αφήνει ίχνη, σημάδια, ουλές. Θέλεις να την πεις χωρισμό χωρίς επιστροφή, θέλεις να την πεις θάνατο, όπως και να ‘χει, είναι ένα κενό. Ένα κενό που δεν ξαναγεμίζει. Λίγο σαν εκείνο το γυαλί που λέγανε οι παλιοί, που αν ραγίσει δεν ξανακολλάει.

Χτύπησε το χέρι του ο άλλος κι ένας άλλος έσπασε το πόδι του. Ο γιατρός τον ρωτάει αν πονάει πολύ, για να του δώσει παυσίπονα. Κάποια στιγμή του περνάει και το ‘χει στο μυαλό του σαν μια παλιά κακιά ανάμνηση. Ναι, πονάει, αλλά αυτός ο πόνος περνάει. Με παυσίπονα, με φυσικοθεραπεία, με τον καιρό, αλλά περνάει. Με την απώλεια τι γίνεται; Εκεί αποκτάς ένα κενό για όλη σου τη ζωή και προσπαθείς μάταια να το γεμίζεις καθημερινά με σκέψεις: «Θα ‘θελα να ήταν εδώ», «Θέλω να πάρω τηλέφωνο και να πω αυτό κι αυτό», «Αχ και να ήταν εδώ να δει αυτό».

Προχθές, διάβασα κάπου πως οι αγαπημένοι μας γίνονται άγγελοι στον ουρανό, ανοίγουν παράθυρα και μας δείχνουν πως χαμογελούν στέλνοντας ηλιαχτίδες ανάμεσα από τα σύννεφα. Άλλοι, κυνικοί, θύμωσαν και υποστηριξαν πως είναι γελοίο να πιανόμαστε από τέτοιες μεταφορές. Ίσως εκείνοι δεν χρειάστηκε ποτέ να βρουν τρόπους να απαλύνουν τις πληγές.

Αν τα δάκρυα μπορούσαν να χτίσουν μια σκάλα και οι αναμνήσεις ένα δρομο, θα σκαρϕάλωνα πάνω στον παράδεισο να σε αγκαλιάσω μια τελευταία ϕορά.  Τώρα ήρθε η σειρά μου να περιμένω πότε θα ξανασυναντηθούμε. Ως τότε, να έρχεσαι στα όνειρα μου και να μας γελάς δυνατά, όπως έκανες συνέχεια.

Γίνε κι εσυ ηλιαχτίδα και φώτιζε το πρόσωπό μου κάθε που η σκέψη μου συννεφιάζει.

Για σένα αγαπημένη μου ❤

Έφυγες και εσύ, και ο χαμός σου σκληρός. Ακόμα πιο σκληρό ότι μου το έκρυψαν για να με ῾῾προστατεύσουν᾽᾽, ακόμα πιο σκληρός ο τρόπος που το έμαθα. Δεν είχαν το δικαίωμα να αποφασίσουν για μένα. Και τώρα εγώ δεν είμαι εκεί, εγώ δεν μπορώ να σε αποχαιρετίσω. Να σε δω για τελευταία φορά. Θα μου λείψεις πολύ.

Πάλεψες πολύ σ᾽αυτή τη ζωή, πάλεψες με νύχια και με δόντια. Η θλίψη μεγάλη, η απώλεια δυσαναπλήρωτη και ξαφνική. Πάλεψες πολλά χρόνια με σθένος. Ένας δυνατός ευαίσθητος άνθρωπος.

Ότι και να πω για σένα είναι λίγο. Πάλεψες τις δυσκολίες της ζωής με στωικότητα και το χαμόγελο δεν έλειπε ποτέ από τα χείλη σου. Έτοιμη πάντα να βοηθήσεις τον κόσμο. Και τώρα που είσαι; Για που το έβαλες και άφησες πίσω σου όλους εμάς; Γιατί σε πήρε μακριά μας; Δεν έπρεπε να φύγεις, όχι ακόμα. Έλα πίσω σε παρακαλώ. Έλα έστω για λίγο.

Η είδηση του θανάτου σου, με πάγωσε. Αδυνατώ να το πιστέψω ότι έφυγες και εσύ. Έκλεισα τα μάτια μου και παρακάλεσα τον Θεό να σε φέρει στον ύπνο μου. Να σε χαιρετήσω, να σε δω για τελευταία φορά να μου χαμογελάς. Πολλές οι αναμνήσεις. Και δεν το χωράει το μυαλό μου ότι δεν θα σε ξαναδώ, ότι δε θα μπορέσω να σε αγκαλιάσω. Πριν λίγες μέρες τα λέγαμε στο τηλέφωνο..Δεν σου είπα πόσο σ᾽αγαπώ.. αλλά χαζός άνθρωπος εγώ, που να φανταστώ ότι ήταν η τελευταία φορά..Άλλη φορά λέω. Ο Θεός ε´ίχε άλλα σ´χεδια όμως.

Πρόσεχε και εμένα λίγο απο εκεί πάνω, δίνε μου δύναμη. Μαζεύτηκαν πολλά τώρα τελευταία και χάνω τις αντοχές μου να συνεχίσω να παλεύω..Πολλές οι απώλειες..Είμαι κουρασμένη…πολύ κουρασμένη αγαπημένη μου..Μην με εγκαταλείψεις, στείλε μου μια είδηση σου, πες μου ότι είσαι καλά και τότε θα πάρω και εγώ δύναμη. Πάντα έπαιρνα δύναμη απο σένα.

Θυμάμαι τα λόγια σου ῾῾Το πιο επικίνδυνο ζώο είναι ο άνθρωπος, γι᾽αυτό και οι καλοί άνθρωποι υποφέρουν σ᾽αυτή την ζωή. Αλλά μην ανησυχείς, γιατί αυτή η ζωή είναι προσωρινή ᾽᾽. Σε είχα δει να κλαις απ᾽την αχαριστία των ανθρώπων, σε έχω δει να βοηθάς, να προσφέρεις καλοσύνη και να στεναχωριέσαι επειδή δεν εκτιμήθηκε. Και εσύ εκεί να δίνεις ξανά και ξανά, να προσφέρεις. Αυτό ήταν το παράπονο σου απ´ τους ανθρώπους, το ίδιο παράπονο μοιραζόμασταν. Λυπάμαι που έφυγες με αυτό το παράπονο. Λυπάμαι που θα το εκτιμήσουν τώρα..

Στην οικογένειά σου και σε όλους όσους σε αγαπήσαμε, θα λείψεις πάρα πολύ. Από τον Παράδεισο είμαστε σίγουροι πως θα μας προσέχεις και θα μας συντροφεύεις.

Είμαι σίγουρη ότι επιτέλους βρήκε γαλήνη η ψυχή σου, γιατί τώρα θα συναντήσεις ξανά μετά από χρόνια ένα αγαπημένο σου άτομο. Το ξέρω πόσο το λαχταρούσε η ψυχή σου τόσα χρόνια..και να που ήρθε η στιγμή..να ανταμωθείτε..

Ένα «πέρασμα» η επίγεια πορεία μας προς την Αιωνιότητα..Θα ξανανταμωθούμε όμως σύντομα.. και το αντάμωμα αυτό θα είναι για Πάντα!

Καλό Παράδεισο, αγαπημένη μου!… να εύχεσαι για εμάς!

Σ´ αγαπώ όπου και να είσαι..Τα λέμε σύντομα ❤ ❤

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...