Οι άνθρωποι φαίνονται απ’ τον τρόπο που φεύγουν απ’ τη ζωή μας

Μου άρεσε πάντα ν’ ακούω τις ιστορίες γνωριμιών των ανθρώπων που συναντώ. Κι εξιστορούσα πάντα στους άλλους τον τρόπο με τον οποίο γνώρισα εγώ κάθε μου φίλο, σύντροφο ή απλά έναν περαστικό. Μπορώ πολύ εύκολα να σου αφηγηθώ την αρχή μιας γνωριμίας, αλλά δύσκολα θα με ακούσεις να σου εξηγώ το τέλος της καθεμίας…

Οι αρχές είναι ωραίες, βλέπεις. Το τέλος της κάθε ιστορίας, τις περισσότερες φορές δεν είναι ευχάριστο. Δεν είναι ευχάριστο, γιατί εκεί καλείσαι ν’ αντιμετωπίσεις τους αληθινούς εαυτούς των ανθρώπων κι εκείνοι ν’ αντιμετωπίσουν τον δικό σου.

«Τους ψεύτικους αντιμετωπίζαμε μέχρι τότε;» θ’ αναρωτηθείς. Κάποιοι, ίσως σου φωνάξουν «ναι». Εγώ δε θα τους αποκαλέσω «ψεύτικους» αλλά «διαφορετικούς». Σε μια σχέση φιλική ή προσωπική, εισέρχεσαι γεμάτος χαρά, ενθουσιασμό, προσδοκία πως θ’ αποδειχθεί αυτή η σχέση για σένα πολύτιμη, σημαντική. Όταν όμως το τέλος έρχεται, τα συναισθήματα που κυριαρχούν σπάνια είναι αυτά.

Τον άνθρωπο τον αξιολογείς απ’ το πώς φέρεται όταν δεν έχει πια να πάρει τίποτα από εσένα. Όταν ξαφνικά σταματήσατε για τους δικούς σας προσωπικούς λόγους να δίνεστε σ’ αυτή τη σχέση και βρίσκεστε στο κομβικό σημείο του αποχαιρετισμού. Ο τρόπος με τον οποίο θα επιλέξει ν’ αποχωρήσει θα δείξει πολλά. Κι είναι λίγοι εκείνοι που δεν άφησαν πίσω τους αποκαΐδια.

Η αλήθεια είναι ότι το τέλος ήρθε γιατί άρχισες να βλέπεις καθαρά πια, πόσο διαφορετικός ήταν ο άνθρωπος που γνώρισες στην αρχή σε σχέση με αυτόν που αντιμετωπίζεις τώρα. Κάποιες φορές φταίει ο απέναντι που άνετα θα μπορούσε να είναι εκείνος που αποτέλεσε την έμπνευση για τον διάσημο στίχο «εσύ θα έπρεπε να ήσουν δυστυχώς, ο μεγαλύτερος του κόσμου ηθοποιός».

Άλλες πάλι -τις περισσότερες- φταις εσύ, που ενώ ήταν όλα εκεί φανερά μπροστά σου, η ντοπαμίνη του έρωτα, θόλωνε το μυαλό, την καρδιά και την όρασή σου. Υπάρχει βέβαια και μια τρίτη περίπτωση όπου δυο ειλικρινείς καρδιές συναντήθηκαν, αλλά δεν άντεξαν να δει ο ένας τον άλλον γυμνό απ’ τα ρούχα που του «φόρεσαν» μόνοι τους, όλο αυτόν τον καιρό. Άρχισε το στριπτίζ, αλλά δεν ήταν όσο αισθησιακό το περίμεναν.

Σε αυτό ακριβώς το σημείο, είναι που μαθαίνεις τελικά ποιον είχες δίπλα σου. Όταν έρθει το ξεγύμνωμα! Όταν τον άνθρωπο που έχεις απέναντί σου, δεν τον προστατεύει πια εκείνο το ξόρκι της μαγείας και της πλάνης του έρωτα αλλά η μαγική δύναμη της αλήθειας και της εξευτελιστικής ειλικρίνειας. Πόσοι την αντέχουν;

Όσοι μας αντέχουν όπως ακριβώς είμαστε, επιμένουν να ‘ναι πλάι μας με κάθε κόστος. Όσοι μας αποδέχονται, αλλά δεν μπορούν να μείνουν πλάι μας, φεύγουν ξηγημένα, ντόμπρα και με λόγια σταράτα. Είναι εκείνοι που πονάς στο «αντίο» τους, αλλά ταυτόχρονα χαμογελάς, γιατί πέρασαν απ’ τη ζωή σου και μόνο καλό σου έκαναν. Και κατά βάθος μέσα σου ξέρεις πως κι από μακριά καλό θα συνεχίσουν να σου κάνουν.

Όσοι όμως περίμεναν από σένα υποταγή, ταπείνωση κι αποδοχή στο δικό τους θέλημα, στις δικές τους απαιτήσεις κι αυτό δεν ήρθε ποτέ, μεταμορφώθηκαν ξαφνικά κι έμεινες ν’ αναρωτιέσαι αν είναι ο ίδιος άνθρωπος που γνώρισες κάποτε. Ο ίδιος είναι, απλά τώρα επέτρεψε στον πραγματικό εαυτό του να φανεί. Τώρα, που κατάλαβε πως το χατίρι του, από εσένα τουλάχιστον, δεν πρόκειται να γίνει.

Είναι εκείνοι οι χαρακτήρες που φεύγουν απ’ τη ζωή σου, συνήθως χωρίς εξηγήσεις (γιατί να το κάνουν άλλωστε, δε σε χρειάζονται πια!) κι αρχίζουν να σε κατηγορούν όπου βρουν, για το πόσο μη αντάξιος των προσδοκιών τους φάνηκες.

Είναι εκείνοι που θα σε αντικαταστήσουν αμέσως, γιατί το θέμα τους όταν σε γνώρισαν δεν ήταν ν’ αποτελέσει αυτή  η γνωριμία την ευκαιρία του να κάνει ο ένας τον άλλον καλύτερο, αλλά να επιβεβαιώνεις συνεχώς πως αυτοί είναι οι καλύτεροι!

Είναι εκείνοι που τη φιλία τους και την αγάπη τους τη σκορπίσανε σε δρόμους, θάλασσες ή άλλα κορμιά και μάλιστα με μεγάλη ευκολία. Τόση μεγάλη, που είσαι σχεδόν βέβαιος πως αυτά τα δυο δυνατά συναισθήματα δεν τους επισκέφθηκαν ποτέ.

Ναι, οι άνθρωποι φαίνoνται και κρίνονται από τον τρόπο που τελικά επιλέγουν να φύγουν. Εκεί φαίνεται το πόσο μας νοιάστηκαν, αν άξιζαν όλα όσα δώσαμε, αν είναι δειλοί ή θαραλλέοι και αν είναι τελικά ανθρώπινοι. Αν έχουν κρατήσει έστω και μία δόση αλήθειας για το τέλος και αν επιλέξουν να φύγουν κοιτώντας μας στα μάτια τότε κρατάμε και όλα τα ωραία που περάσαμε μαζί τους. Αν φύγουν, παίζοντας κρυφτό, έχοντας αφήσει αναπάντητα ερωτηματικά και έχοντας επιλέξει να σε πληγώσουν προτού αποχωρήσουν, τότε αφήνουν πίσω τους μόνο τις κακές αναμνήσεις και πληγές που μένουν ανοιχτές για καιρό. Όταν κάτι τελείωνει, πρέπει να τελειώνει σωστά. 

Εξάλλου, πάντα ήσουν λάτρης των διαχρονικών ανθρώπων. Εκείνων, που μπορεί να γράφτηκαν για να μετράνε «όσους ήρθαν για να μείνουν κι όσους έφυγαν πριν γίνουν» και να τους βγάζουν πάντα λίγους, αλλά δε σ’ ενοχλεί. Σου αρκούν οι λίγοι, αρκεί να είναι οι σωστοί…

Το κακό είναι ότι για να φανεί η διαχρονικότητα σ’ έναν άνθρωπο, πρέπει να περάσει χρόνος. Χρόνος για να εξαλειφθεί το ανούσιο, χρόνος για να επιβιώσει το ουσιώδες, χρόνος για να μάθεις να ξεχωρίζεις το ένα απ’ το άλλο…

Η σχέση με τους ανθρώπους που έχουμε στη ζωή μας κρίνεται από το τέλος, από το αποτέλεσμα. Ο τρόπος που θα επιλέξει κάποιος να φύγει είναι και η τελευταία γεύση που θα μας αφήσει, πικρή ή γλυκιά.

Οι άνθρωποι φαίνονται απ’ τον τρόπο που φεύγουν απ’ τη ζωή μας

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...