έχεισ επίγνωση;

Κάποιες μέρες, θέλω να σου μιλήσω για το τι συμβαίνει στη ζωή μου και να σου εκμυστηρευτώ κάθε πρόβλημά μου. Όπως έκανα παλιά. Να καταλάβεις τι περνάω και να με διαβεβαιώσεις ότι όλα θα πάνε καλά.

Μακάρι να μπορούσα να σου πω ότι δε φοβόμουν όταν σε είχα στη ζωή μου. Να τρέξω σ’ εσένα, να σου τα πω όλα. Θα ήθελα να σε κοιτώ και να διαβάζεις όλα αυτά που τα μάτια μου φωνάζαν για εσένα. Όσο περισσότερο προσποιούμαι ότι η απουσία σου δε με επηρεάζει πια, τόσο πιο χάλια γίνομαι.

Υπάρχει ένα κενό, που κανένας άλλος άνθρωπος δεν μπορεί να μου το καλύψει. Και τώτα να ψάχνω για όλα τα αρνητικά σου, ώστε να κοιμάμαι ήσυχη τις νύχτες. Και ήταν πολλά. Και πάλι δεν είναι αρκετό. Δεν αναφέρω το όνομά σου καθόλου όταν μιλάω, αλλά κοροϊδεύω τον εαυτό μου. Μερικές φορές, αρνούμαι να έρθω στη θέση σου γιατί όσο και να σε καταλαβαίνω αυτή τη στιγμή με νοιάζει τι νιώθω εγώ. Και είμαι τόσο πληγωμένη, όσο ποτέ. Και πολλά συμβαίνουν γύρω μου. Όλα μαζεμένα, και έχω χάσει πλέον το μέτρημα.

Και τώρα θα μου πεις ότι αφού το παραδέχεσαι, γιατί δεν κάνεις τίποτα ώστε να το αλλάξεις. Και εγώ θα σου πω, ότι το προσπαθώ αλλά δεν γίνεται. Ακούω τη φωνή σου και αμέσως έρχονται στο μυαλό μου όλα τα ψεύτικα λόγια που είχα ακούσει κάποτε να μου λες. Σε βλέπω μπροστά μου, και αμέσως έρχονται εικόνες στο μυαλό μου σαν ταινία, μια σκηνή την φορά, εκείνες οι φορές που μου συμπεριφέρθηκες άσχημα. Είναι λες και όλα παίζουν σε ριπλέι. Και πίστεψε με δεν το θέλω. Δεν μου αρέσει καθόλου. Ήμουν ένα άτομο που συγχωρούσα εύκολα. Και για πρώτη φορά στη ζωή μου δυσκολεύομαι τόσο πολύ να το κάνω. Το προσπαθώ, λέω ότι είναι εντάξει, και είναι όντως εντάξει τις περισσότερες φορές, αλλά όταν σε βλέπω μου ξυπνάς κάθε αρνητικό συναίσθημα. Και δεν μου αρέσει να βλέπω τον εαυτό μου έτσι.

 Είναι λες και περπατάς επιδεικτικά κρατώντας μια ταμπέλα που να μου λέει ῾῾χαχα έπαιξα μαζί σου, σε κορόιδεψα᾽᾽. Και τότε εγώ θυμώνω, γιατί όντως αυτό νιώθω ότι έκανες. Είναι λες και μου ξύνεις την πληγή. Γι᾽ αυτό αποφεύγω να σε κοιτάω. Με ενοχλεί και ταυτόχρονα στεναχωριέμαι. Γιατί μου λείπεις πολύ.  Είναι λες και ο ένας μου εαυτός μου λέει ῾῾σε κορόιδεψε, ήσουν ένα παιχνίδι στα χέρια του᾽᾽ και ο άλλος μου εαυτός να σε δικαιολογεί και να λέει ῾῾δεν πειράζει, τον συγχωρώ᾽᾽. Είναι λες και παλεύει το καλό με το κακό μου.

Αλλά για ένα περίεργο λόγο για πρώτη φορά στη ζωή μου νικά ο θυμός. Και δεν ξέρω αν είναι όντως θυμός ή απογοήτευση, ή απλά έχω πληγωθεί τόσο πολύ που έχει γίνει θρύψαλά η καρδιά μου. Νιώθω τόσο πόνο μέσα μου που δεν ξέρω πως να τον εκφράσω. Και θυμώνω μαζί μου που ακόμα και τώρα σκέφτομαι το καλό σου. Και αναρωτιέμαι αν έχεις επίγνωση για τον πόσο πόνο μου προκάλεσες. Το έχεις καταλάβει. Και αναρωτιέμαι πως μπορούν οι άνθρωποι να κοιμούνται ήσυχοι τα βράδια ενώ έχουν κάνει τόσο κακό σ᾽ ένα άνθρωπο.

Και εγώ ακόμα και τώρα σκέφτομαι εσένα, πως να μην σε στεναχωρήσω. Και νιώθω ηλίθια γι᾽ αυτό . Και πληγώνομαι κάθε φορά που νιώθω αρνητικά συναισθήματα για σένα. Και δεν θέλω να στο μεταφέρω. 99% δεν σε νοιάζει καθόλου τι νιώθω, αλλά έστω και να υπάρχει 1% ότι με την συμπεριφορά μου σε στεναχωρώ, ε τότε αυτό δεν το θέλω. Ποτέ μα ποτέ στη ζωή μου δεν ήθελα να σε στεναχωρώ. Απλά αυτή τη φάση ίσως για πρώτη φορά με νοιάζει τι νιώθω εγώ περισσότερο, και έτσι δεν μπορώ να προσποιούμαι πάντα. Δεν μου άρεσε ποτέ. Δεν μπορώ να παριστάνω ότι όλα είναι εντάξει, ενώ με έκανες τόσο πολύ να πονώ. Και παρόλα αυτά ναι προσπαθώ ΠΟΛΥ να προσποιούμαι ότι είμαι εντάξει, ότι όλα είναι εντάξει, ενώ μέσα μου η καρδιά μου κλαίει ασταμάτητα. Ξέρεις τι είναι αυτό; ΒΑΣΑΝΙΣΤΗΡΙΟ ΓΙΑ ΜΕΝΑ. Και αναρωτιέμαι γιατί το κάνω;

Με ενοχλεί ότι δεν καταλαβαίνεις πόσο κακό μου έκανες. Με ενοχλεί που μου συμπεριφέρεσαι λες και δεν έγινε τίποτα, που είσαι τόσο άνετος. Πως έχεις το θάρρος και με κοιτάς στα μάτια και μου μιλάς, ενώ αυτά τα μάτια εσύ ο ίδιος τα έκανες να είναι δακρυσμένα. Θράσος και υποκρισία είναι για μένα αυτό. Και το ανέχομαι για χάρι σου. Κάθε μέρα προσπαθώ να σε συγχωρέσω μέσα μου, να απαλύνω το πόνο που νιώθω. Αλλά έκανες τόσα πολλά που δεν ξέρω τι να συγχωρέσω πρώτο. Εκεί που ξεκινάω με αριθμητική σειρά με το πρώτο και πάω στο δεύτερο και τρίτο, μετά χάνομαι στο μέτρημα, εκεί είναι που λέω δεν έχω δύναμη να το κάνω πλέον.

Δεν ξέρω τα σκέφτομαι όλα απ᾽ την αρχή κάθε φορά που σε βλέπω. ΌΛΑ. Σκέφτομαι μία, μία τις φορές που με έκανες να κλάψω, να αναρωτηθώ, να χαθώ, να μην ξέρω τι μου γίνεται, να στεναχωριέμαι. Και μετά σκέφτομαι ότι με έκανες πάντα να πιστεύω ψέματα, πράγματα που δεν εννοούσες τελικά. Ότι ήμουν εκεί για σένα πάντα, να σε συγχωρώ, να σε προσέχω, να σε ακούω, να καταλαβαίνω και να δικαιολογώ. Και αυτό με κάνει να νιώθω ηλίθια με τον εαυτό μου. Και εκεί βγαίνει ο άσχημος εαυτός μου στη επιφάνεια, και μου λέει ξανά και ξανά ότι έπαιξες μαζι μου και δεν ξέρω πως να το σταματήσω. Είναι λες και κάθε φορά γελάει μαζί μου, ότι υπήρξα τόσο ηλίθια.

Είναι η πρώτη φορά που δεν ξέρω πως να διαχειριστώ κάτι. Ίσως ο πόνος που νιώθω να απαλυνόταν έστω και λίγο αν μου έλεγες και τώρα ένα ψέμα, ίσως να είχα ανάγκη να ακούσω ένα συγγνώμη και μια εξήγηση, έστω και αν δεν τα εννοείς. Να με επιβεβαιώσεις έστω και ψεύτικα ότι δεν έπαιξες μαζί μου, ότι δεν με χρησιμοποίησες. Ίσως να με έκανε να νιώθω λιγότερο ηλίθια.  Δεν ξέρω.  Ίσως να με βοηθούσε να προχωρήσω. Το μόνο που ξέρω είναι ότι πρέπει να το αντιμετωπίσω κατάματα αυτό που με ενοχλεί. Όσο το αποφεύγω δεν κάνει καλό. Όσο αποφεύγω να σε βλέπω δεν βοηθά αυτό που νιώθω, απλά δίνω παράταση, και τόσο μαυρίζει την ψυχή μου. Η αποφυγή είναι ότι χειρότερα κατέκρινα πάντα στους άλλους. Πάντα έλεγα ότι αντί να αντιμετωπίσουν οι άνθρωποι τα προβλήματα τους, τα αποφεύγουν. Και εγώ δεν θέλω να γίνω σαν τους άλλους, σαν εσένα. Υπόσχομαι στον εαυτό μου ότι θα το αντιμετωπίσω, σιγά σιγά.

Πόσο θα ήθελα να ξυπνήσω μια μέρα και να μην θυμάμαι τίποτα απολύτως. Να ξυπνήσω κάπου άλλου. Αποφυγή δεν είναι και αυτό; H πάλι σκέφτομαι ότι  είναι τόσο πληγωμένη η καρδιά μου που θέλει μια καινούργια αρχή μακριά. Μακριά από όλους και απ᾽ όλους. Να ξυπνήσω και να ᾽χω αμνησία. ΝΑΙ θέλω να φύγω. Δεν μου έχει μείνει πολύς καιρός αλλά δεν ξέρω αν μπορώ να το αντέξω μέχρι το τέλος. Δεν ξέρω αν έχω αντοχές. Μακάρι να μπορούσα να φύγω τώρα, τώρα αμέσως. Άλλες φορές σκέφτομαι ότι αν δεν ήσουν εσύ, ίσως να έμενα, ίσως τα σχέδια μου να ήταν διαφορετικά τώρα. Αλλά και πάλι χάρις σε σένα, είναι μονόδρομος η απόφαση μου. Τώρα κατάλαβες γιατί νιώθω τόσο ηλίθια; γιατί έκανες άνω κάτω τη ζωή μου, γι᾽ αυτό. Και το χειρότερο απ᾽ όλα δεν έχεις καν επίγνωση για τις πράξεις σου. Έχεις ιδέα πόσο καιρό θα μου πάρει να ξαναβρώ τον εαυτό μου, να το ξεπεράσω; Mάλλον όχι. Ευθυνόφοβος. Σκοτώνουμε κάποιον και τον αφήνουμε εκεί να πεθάνει. Κάπως έτσι. Ξέρεις πως δεν είμαι εκδικητική. Με έχεις μάθει καλά, ξέρεις πως πάντα αντιδρώ με καλοσύνη. Δε θα φτάσω στα άκρα ακόμα κι όταν πληγωθώ παραπάνω από όσο αντεχω. Κάποιοι με χαρακτηρίζουν χαζή, αλλά δε με πειράζει. Μακάρι να μπορούσα να ξεσπάσω, και να σου βροντοφωνάξω πόσο σκάρτα φέρθηκες. Αλλά ξέρουμε ότι δεν θα το κάνω ποτέ.

Και εγώ για όσο καιρό έχει μείνει, θα αναγκάζω το εαυτό μου να δείχνω χαρούμενη, να μιλάω σε όλους, να το παίζω κοινωνική, να χαμογελάω, και όλα αυτά για να μην αναστατώσω εσένα, να σου δείξω ότι δεν με νοιάζεις, ενώ μέσα μου πονάω.  Ναι και νιώθω ότι δεν έχει μείνει πολύς καιρός, και δεν θα σε ξαναδώ ποτέ στη ζώη μου, αλλά μέχρι να έρθει εκείνη η ώρα..καλή μου τύχη.

Το μόνο που δεν θα ξεχάσω ποτέ είναι ότι δεν ζήτησες ένα συγγνώμη που με σκότωσες. Αυτό είναι το μόνο παράπονο που θα έχω. Ναι ίσως καταντήσω γραφική αλλά δεν με πείραξε το τέλος, με πείραξε ότι δεν απολογήθηκες ποτέ για ότι έκανες. Έτσι για σεβασμό. Και μην νομίζεις ότι δε αναγνωρίζω ότι είχα και εγώ μεγάλο μερίδιο ευθύνης, ναι είχα. Το δέχομαι και το παραδέχομαι. Η διαφορά μας όμως είναι ότι εγώ δεν είπα ποτέ μεγάλα λόγια, έλεγα μόνο ότι εννούσα ενώ εσύ κινούσες τα νίματα, και εγώ μαριονέτα στα χέρια σου!

Έλπιζω κάποτε να μάθεις ότι δεν μπορείς να παίζεις με τις ψυχές των ανθρώπων, και εύχομαι να μην το κάνει ποτέ κανείς σε σένα, γιατί πίστεψε με πονάει, πονάει τόσο πολύ που δεν ξέρω καν ποσό θα μου πάρει να μαζέψω τα κομμάτια μου.

Μια τελευταία ερώτηση. Έχεις επίγνωση;

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...