Όποιος υποφέρει από κατάθλιψη, να είναι σίγουρος πως στο τέλος όλα θα πάνε καλά!

Προχθές μιλούσα με ένα γνωστό μου που είχαμε καιρό να τα πούμε. Μου είπε να πάμε βόλτα στο πάρκο, εγώ βαριόμουνα λίγο η αλήθεια, αλλά δεν ξέρω κάτι μέσα μου έλεγε ότι πρέπει να πάω. Τελικά πήγαμε. Φανερά αδυνατισμένος, λες και σερνόταν, ώρες ώρες χανοταν στο κόσμο του. Το βλέμμα του κάτι είχε. Το ξέρω καλά αυτό το βλέμμα. Πήρα την απόφαση να τον ρωτήσω ευθέως “είσαι σίγουρα καλά;”. Με κοίταξε και βούρκωσε. Του λέω “όταν και άμα θες εγώ θα είμαι εδώ αν θες να μιλήσεις, να ξέρεις ότι ο εαυτός μας είναι το πολυτιμότερο δώρο που έχουμε, πρέπει να μας προσέχουμε, και αν δεν μπορούμε εμείς, σίγουρα υπάρχουν άνθρωποι γύρω μας που μας αγαπούν και το κάνουν για ‘μας. Η αγάπη δίνει ζωή”. Με σταμάτησε και βουρκωμενος μου λέει.” Όχι δεν είμαι καλα, έχω κατάθλιψη εδώ και καιρο, προσπαθώ και άλλα δεν έχω όρεξη για τίποτα. Είχα ανάγκη να μιλήσω μαζί σου όμως, μπορεί να μην τα λέμε συχνά αλλά ξέρω ότι καταλαβαίνεις..”

Άρχισε να μου εξιστορεί τι του συμβαίνει τον τελευταίο καιρό. Μετα λύπης διαπίστωσα ότι δεν είναι απλά μια περίεργη φάση, δεν είναι απλά μια φάση που θα περάσει, δεν έχει απλά τις μαύρες του. Πάσχει από κατάθλιψη εδώ και πάρα πολύ καιρό. Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες για το τι είπαμε.


Όταν πήγα σπίτι όμως σκεφτόμουνα για πολλές ώρες. Θυμήθηκα αυτό το κοριτσάκι 14-15 χρονών ήτανε. Εκεί στην εφηβεία που τα περισσότερα παιδιά αρχίζουν να ανακαλύπτουν τον κόσμο, να βγαίνουν έξω, να φλερτάρουν, να ζουν. Αυτό το κοριτσάκι έχασε αυτά τα χρόνια παλεύοντας με την κατάθλιψη. Πάλεψε για περίπου 2 χρονιά με αυτόν τον διάβολο που λέγεται κατάθλιψη. Κανείς δεν ήξερε κάτι, κανείς δεν ξέρει κάτι μέχρι και σήμερα. Ούτε η οικογένεια της άφησε κανέναν να το μάθει. Στα κρυφά όλα. Αλλά αυτό το βλέμμα που είδα, μου ξύπνησε μνήμες από αυτό το κορίτσι. Το είχα ξεχάσει για πολλά χρόνια. Αλλά μου το θύμισε. Μου θύμισε αυτό το κορίτσι, το μελαγχολικό, που δεν είχε όρεξη να κάνει τίποτα. Ούτε να φάει, ούτε να ντυθεί, ούτε να πλυθεί, τίποτα. Το μόνο που της άρεσε να κάνει, όταν μπορούσε ήταν να κοιμάται. Εκεί έβρισκε γαλήνη. Ένα ζωντανό πτώμα. Επώδυνες νύχτες, να βλέπει το ταβάνι, χαμένη στις σκέψεις τις και να προσπαθεί να καταλάβει γιατί υπάρχει σε αυτή τη γη. Να πονάει η ψυχή της τόσο πολύ που της έγδαρνε τα σωθικά της. Με δυσκολία να αναπνέει και όλα να την κουράζουν, ακόμα και η αναπνοή της η ίδια. Να κλαίει και να μην ξέρει γιατί και πως. Ώσπου ξέμεινε και από δάκρυα, όπως και αντοχές. Πίεζε τον εαυτό της για καιρό να σηκωθεί. Εκεί που έκανε ένα βήμα, έπεφτε ξανά κάτω. Δεν είχε δύναμη. Ο ίδιος της ο εαυτός την είχε εγκαταλείψει.


Μα πώς να αναπνέυσει κάποιος όταν κάθε αναπνοή γίνεται δυσβάσταχτη;
-μα κάθε αναπνοή είναι μία νίκη. Μία σύνδεση με τη ζωή. Μία άγκυρα.


Και τι γίνεται όταν δεν υπάρχει φως πουθενά;
-ανακαλύπτεις το φως μέσα στο σκοτάδι. Μαλακά. Χρησιμοποιώντας όλα τα διαθέσιμα εργαλεία για εσένα. Όλα.


Κάποια στιγμή, μέσα στη θλίψη που έγινε οδύνη και στην οδύνη που μεταμορφώθηκε σε απάθεια, η καρδιά της αποφάσισε να στρέψει το της βλέμμα αλλού. Ο νους της όμως συνέχιζε στην αντίσταση, δεν το ήθελε το ξεβόλεμα βλέπεις. Άραγε ήθελε στ’αλήθεια να γιατρευτεί ; Η απόφαση μεγάλωνε μέσα της.
Ακόμα και αν οι νύχτες μοιάζανε να κρατάνε για πάντα. Και οι μέρες ήταν όλες ίδιες. Ακόμα κι αν τα πρόσωπα των ανθρώπων μοιάζανε ξαφνικά. Ακόμα και αν ο πόνος ερχότανε σαν ένα τεράστιο κύμα και εκείνη έμενε ανήμπορη να τον βλέπω να την παρασέρνει, να την τρυπάει, να την γδέρνει και να την πετάει στο σκοτάδι.


Αυτό που θυμάται έντονα είναι τον αδερφό της, να έρχεται κάθε βράδυ στο δωμάτιο της να πηγαίνει κοντά της για να ακούσει ότι αναπνέει. Την φιλούσε στο μέτωπο και έφευγε. Μια μέρα κάθισε δίπλα της και της είπε, ‘’μην τα παρατήσεις, εγώ σ’ αγαπώ. Αν πάθεις ποτέ κάτι, δεν θα το αντέξω. Αν μ ’αγαπάς όπως λες, κάνε το για μένα’’. Και όντως το κοριτσάκι τον αγαπούσε τόσο πολύ που υποσχέθηκε στον εαυτό της ότι θα το προσπαθήσει. Και όσες φορές και να πέφτει θα σηκώνεται ξανά και ξανά μέχρι να τα καταφέρει να βγει νικήτρια. Ήξερε ότι δεν ήταν εύκολος αγώνας. Ήθελε τεράστια εσωτερική δύναμη. Τις ατελείωτες νύχτες πλέον είχε πλέον μία ασχολία: τα μπαλώματα. Τα μπαλώματα της ψυχής της! Λίγο λίγο και αυτά. Με πολλές, εκκωφαντικές παύσεις απόγνωσης. Με μικρές νίκες.


Σιγά σιγά, ένα βήμα την φορά. Άρχισε να μαθαίνει για την αυτοβελτίωση, να διαβάζει βιβλία, να κάνει όσα έπρεπε να κάνει για να σταθεί στα πόδια της. Οι περισσότερες μέρες δεν ήταν εύκολες γι᾽αυτήν, έπεφτε. Αλλά κάθε φορά που έπεφτε επαναλάμβανε στον εαυτό της ότι όλα θα πάνε καλά . Ξέρετε είναι μεγάλος διάβολος η κατάθλιψη, εκεί που σε βλέπει καλά, τσουκ κάνει την εμφάνιση της να σου δείξει ότι είναι πιο δυνατή από σένα, κάνει τα αδύνατα δυνατά για να σε ρίξει πάλι. Το κοριτσάκι όμως δεν την άφησε να την νικήσει, ῾῾ή εγώ ή εσύ᾽᾽ της είπε κατάματα. Κατάλαβε ότι μόνο η ίδια μπορούσε να την σώσει, κανείς άλλος, μόνο ο ίδιος της ο εαυτός είχε την δύναμη να την φέρει πίσω στη ζωή. Άρχισε σιγά σιγά να πηγαίνει ξανά σχολείο, να τρώει, να μιλάει, να χαμογελάει, να κάνει όνειρα. Ένα βήμα την φορά. Μέχρι που τα κατάφερε. Αρνήθηκε να παραδώσει τα όπλα. Μια μικρή μαχήτρια. Υποσχέθηκε όμως ότι δεν θα άφηνε ποτέ ξανά τον εαυτό της να κυλίσει σ᾽αυτόν τον λαβύρινθο.


Και έτσι ακατόρθωτο έγινε εφικτό. Το λίγο λίγο έγινε πολύ. Και το πολύ ζωντάνεψε τις νύχτες και ομόρφυνε τις μέρες. Γέμισε χρώματα τα πρόσωπα των ανθρώπων.
Το πολύ, της έδωσε να κρατάει το φως, ώστε να σταματήσει να το ψάχνει αλλού.. Ένας μόνο δρόμος υπήρχε: αυτός της αυτοβελτίωσης. Ήθελε να γίνει η καλύτερη εκδοχή του εαυτού της, να μάθει τα πάντα για την ψυχή της, για το πως λειτουργά ο ανθρώπινος νους, το μυαλό, οι σκέψεις, τα συναισθήματα, το υποσυνείδητο, το συνειδητό, τα πάντα.

Μεγαλώνοντας το είχε θάψει τόσο καλά μέσα της που είχε ξεχάσει ότι το έζησε. Γιατί άραγε; Από ντροπή; Μα πια ντροπή, τι ντροπή υπάρχει στο να πονάει η ψυχή σου; Είναι που δυστυχώς, η κοινωνία τείνει πολλές φορές να μας δημιουργεί ενοχές για αυτό που βιώνουμε ή αισθανόμαστε, τείνει να μας στιγματίζει. Αυτό σκέφτομαι σήμερα. Ότι αυτό ήταν το λάθος της. Ότι το έθαψε από ντροπή. Ενώ θα έπρεπε να είναι περήφανη που βγήκε νικήτρια. Δεν θα γινόταν ο άνθρωπος που είναι τώρα. Γιατί το κορίτσι αυτό προφανώς μεγάλωσε, άνοιξε τα φτερά του, και έγινε μια γυναίκα, που καταλαβαίνει περισσότερα από όσα φαίνονται. Καταλαβαίνει το μέσα των ανθρώπων. Καταλαβαίνει το μέσα της, ξέρει το γιατί και το πώς σε ότι κάνει. Είναι η ψυχολόγος του ίδιου της του εαυτού, έφτιαξε μηχανισμούς για να μπορεί να αντιμετωπίζει τα πάντα.


Όποιος υποφέρει από κατάθλιψη, να είναι σίγουρος πως στο τέλος όλα θα πάνε καλά!

Όπως ήμουν και εγώ κάποτε σίγουρη, για το μικρό κοριτσάκι. Αυτό το μικρό κοριτσάκι που δεν μοιάζει καθόλου πλέον στην γυναίκα που έχω γίνει.


Όσο και να ακούγεται παράξενο, η κατάθλιψη όσο και το οδυνηρό βίωμα αυτής της ασθένειας, μπορεί στο τέλος να σε κάνει σοφότερο ως άνθρωπο. Να σου δείξει πως η θλίψη στη ζωή μπορεί να βιωθεί από όλους τους ανθρώπους ανεξαρτήτως πλούτου, κοινωνικής θέσης ή κατάστασης. Η κατάθλιψη σε διδάσκει την ταπεινότητα, μαθαίνεις να αντιμετωπίζεις τους ανθρώπους με περισσότερο σεβασμό. Αντιλαμβάνεσαι τότε πως δεν υπάρχουν ουσιαστικοί λόγοι για να διακατέχεσαι από αλαζονεία και τη διάθεσης υποτίμησης των άλλων ανθρώπων. Η κατάθλιψη σε μαλακώνει, διότι σου δείχνει πως μπορεί να γίνεις αδύναμος, ακόμα και αν θεωρείς πως είσαι δυνατός. Βιώνοντας την κατάθλιψη και ξεπερνώντας την, μαθαίνεις και εσύ ο ίδιος να αναλύεις ορθότερα τα συναισθήματα των άλλων ανθρώπων, θέλεις περισσότερο να τους βοηθάς και επιθυμείς να μην είσαι ένας άνθρωπος απών από τη δυστυχία των άλλων. Η κατάθλιψη μπορεί και αυτή να γίνει ένα μάθημα ζωής, για αυτό ας την κοιτάξει κάποιος κατάματα και ας προσπαθήσει να τη δει και από τη θετική της πλευρά (ναι, υπάρχει).


Και να θυμάσαι, να τον αγαπάς τον εαυτό σου και να τον φροντίζεις.. Και να τον φροντίζεις ακόμα περισσότερο στις σκοτεινές σου στιγμές, στις σκοτεινές σου περιόδους. Να φτιάξεις μηχανισμούς που θα σε βοηθήσουν να διαχειριστείς τις σκοτεινές σκέψεις. Να κρατάς ημερολόγιο, να εκτονώνεις το σώμα σου και να προσπαθείς να τρως σωστά. Να ακούς ομιλίες και να κρατάς σημειώσεις.. και η αλήθεια είναι ότι θα σου φαίνεται βουνό, αλλά το βουνό μας φαίνεται πολύ ψηλό πριν αρχίσουμε να το ανεβαίνουμε, όταν το κοιτάμε από απόσταση.. γιατί στην πραγματικότητα δεν έχουμε αρχίσει να το αντιμετωπίζουμε και δεν πιστεύουμε σε εμάς. Να τον αντιμετωπίζεις τον κακό σου εαυτό και την σκοτεινή σου πλευρά γιατί αν την αποφεύγεις, πάντα θα δυναμώνει και θα γίνεται πιο σκοτεινή και γιατί αν δεν μάθεις εσύ να αγαπάς και να φροντίζεις τον εαυτό σου, δεν θα το κάνει κανένας για σένα. Και μην ξεχνάς να έχεις δίπλα σου ανθρώπους, που σε αγαπάνε και τους αγαπάς, ανθρώπους με θετική ενέργεια, ανθρώπους με καλή καρδία.

Η κατάθλιψη ξεπερνιέται. Γι᾽αυτό μην της επιτρέψετε να σας νικήσει, δεν πρέπει να φανεί εκείνη πιο δυνατή από εσάς. Κοιτάξτε την στα μάτια και αντιμετωπίστε την με σθένος και αξιοπρέπεια. Σίγουρα, η εμπειρία αυτή θα σε δυναμώσει στο μέλλον και θα σε βοηθήσει να δείς με διαφορετικό πρίσμα διάφορες καταστάσεις στη ζωή. Μην ντρέπεσαι για αυτή, μίλα ανοιχτά και έτσι άνοιξε το δρόμο και σε άλλους.

Η ζωή είναι ένα θαύμα και παρ’ όλο που ίσως αποτελεί ταυτόχρονα κι ένα πεδίο μάχης, θα πρέπει να μάθετε να αγαπάτε και τις 2 πλευρές της: τις ατυχίες, τη λύπη, τον πόνο, τα μπερδέματα, την αγάπη, τη συμπόνια, την ελπίδα, όλα.

ΝΑ ΠΡΟΣΕΧΕΤΕ τους εαυτούς σας!

υ.γ. Το δικό μου χέρι βοηθείας θα είναι πάντα εδώ!

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...