Η καλή νεραιδα εγινε ξαφνικά η κακιά μάγισσα;

Ήταν μια φορά και ένα καιρό μια νεράιδα. Μπορεί να φαινόταν ασήμαντη αλλά είχε ένα μαγικό ραβδί που χρησιμοποιούμε συχνά. Εμφανίζονταν πάντα την στιγμή που κάποιος χρειαζόταν την νεραιδοσκονη της και την σκορπιζε απλόχερα σε κάθε ευκαιρία. Μια μέρα καθώς περπατούσε άκουσε τα κλάματα ενός αγοριού. Πήγε κοντά του, τον ρώτησε τι συμβαίνει. Δεν της απάντησε, απλά την κοίταξε. Τα μάτια του έκρυβαν θυμό και πόνο. Του έριξε λίγη νεραιδοσκονη αλλά για πρώτη φορά έβλεπε ότι δεν είχε αποτέλεσμα. Ήταν τόσος μεγάλος ο θυμός του που δεν μπορούσε να γιατρευτει με την σκόνη της καλής νεράιδας. Την επόμενη μέρα τον άκουσε να κλαίει πάλι. Τον πλησίασε, αυτή τη φορά του έδωσε το χέρι της. Κάθε μέρα πήγαινε κοντά του. Ώσπου μια μέρα ο θυμός του μεταμορφωθηκε σε χαρά. Έτσι ο νεαρός, με τη βοήθεια της καλής νεράιδας κατάφερε να βγει από την εγωπόλη του και να ξαναβρεί το φως.

Η νεράιδα χαιρόταν πολύ που τον έβλεπε καλά. Χαιρόταν με την χαρά του. Αυτό κράτησε για αρκετό καιρό. Σιγά σιγά όμως η νεράιδα ανακάλυψε ότι άρχισε να χάνει τις δυνάμεις της. Έδινε έδινε στον νεαρό που άρχισε να χάνει την δική της ενέργεια. Δεν μπορούσε όμως να κάνει κάτι, δεν είχε μάθει ποτέ πως να σταματά, της άρεσε να δίνει χωρίς όρια. Πως να αφήσει το νεαρό μόνο του ξαφνικά;

Αφού ο νεαρός πήρε και την τελευταία σταγόνα ενέργειας από την καλή νεράιδα, μια μέρα και εξαφανίστηκε. Η νεράιδα τον έψαξε αλλά δεν μπορούσε να τον βρει.. Είχε χάσει όμως την δύναμη της. Την είχε πάρει όλη ο νεαρός. Η νεράιδα άρχισε να κλαίει και δεν μπορούσε να καταλάβει τι έγινε ξαφνικά. Γιατί ο νεαρός της έκλεψε την δύναμη που είχε; Γιατί της πήρε την νεραιδοσκονη της και εξαφανίστηκε;

H νεράιδα συνέχιζε να πηγαίνει στο ίδιο μέρος κάθε μέρα, μήπως και τυχαία τον δει. Όταν περνούσαν οι ώρες και έβλεπε ότι δεν ερχόταν έκλαιγε μέχρι να βραδιάσει και να την πάρει ο ύπνος. Δεν μπορούσε να βοηθήσει κανένα πλέον, είχε χάσει την δύναμη. Δεν μπορούσε να βοηθήσει καν τον εαυτό της.

Πέρασαν και άλλες μέρες, και ξαφνικά τον είδε τυχαία. Πέρασε από δίπλα της και την αγνόησε, λες και δεν την είχε συναντήσει ποτέ ξανά στη ζωή του, λες και την έβλεπε για πρώτη φορά. Η νεράιδα, σοκαρισμένη, τον πλησίασε. Αυτός της γύρισε την πλάτη και έφυγε. Καθώς έφευγε τον είδε να κρατάει την νεραιδοσκονη της, αλλά ήταν σαπισμένη. Δεν είχε πολύχρωμα χρώματα πλέον, ήταν μαύρη σαν κάρβουνο.

Πέρασαν και άλλες μέρες και κάθε τόσο τον έβλεπε, αλλά αυτός συνέχισε να την αγνοεί και να κρατά την μαύρη πλέον σκόνη. Η νεράιδα δεν τόλμησε να τον ξαναπλησιάσει. Δεν ήθελε την νεραιδοσκονη της πίσω, ήθελε απλά να τον ρωτήσει ένα “γιατί;”, αλλά δίσταζε. Μια μέρα λοιπόν πήρε την απόφαση. Όταν τον ξαναειδε να περνά, πήρε την δύναμη να τον πλησιάσει και του είπε “γιατί μου το έκανες αυτό;”

Αυτός άρχισε να της φωνάζει “είσαι κακία μάγισσα, μην με πλησιάζεις”. Δεν τον πλησίασε ποτέ ξανά. Αυτός φρόντισε να διαδώσει παντού ότι η καλή νεράιδα, ήταν μια κακιά μάγισσα. Η νεράιδα μαράζωσε, δεν μπορούσε να το πιστέψει, δεν το χωρούσε το μυαλό της. Ήταν τόσο πληγωμένη απ’ την αχαριστία του νεαρού, που σιγά σιγά που έσπασε μέσα της σε μικρά κομμάτια και έγινε μια νεραιδόσκονη που απλώθηκε στον ουρανό και έγινε ένα αστέρι. Ένα αστέρι που κανείς δεν μπορούσε να πλησιάσει. Κανείς δεν μπορούσε να πληγώσει, κανείς δεν μπορούσε να αγγίξει. Ένα φωτεινό αστέρι.  

Και στο παραμύθι ξαφνικά η καλή νεράιδα έγινε η κακία μάγισσα στα μάτια ενός αχάριστου νεαρού που έκλεψε την δύναμη της.

Αν και παραμύθι, αυτό συμβαίνει και στη ζωή. Και κάπως έτσι και στη ζωή ξαφνικά οι άνθρωποι που σε βοήθησαν μετατρέπονται σε “κακοί”, γιατί έτσι σε βολεύει.  Οι άνθρωποι που ήταν εκεί για σένα, δίνοντας κάθε μέρα κομμάτι απ᾽τον εαυτό τους, ξαφνικά μια μέρα όταν τους αδειάσεις τελείως, τότε τους δίνεις τον ρόλο του κακού. Μικρέ ανθρωπάκο..γιατί μικρός είσαι.

 Το λάθος της νεράιδας στο παραμύθι, είναι ότι άφησε την αχαριστία του νεαρού να νικήσει τον ίδιο της τον εαυτό. Δεν αποδέχτηκε και δεν κατάλαβε ποτέ πως αφού πρόσφερε αγάπη στον νεαρό, αυτός ξαφνικά την μαχαίρωσε πισώπλατα, και αυτή η απογοήτευσε την διέλυσε.  Δεν είχε καταλάβει κάτι, ότι η αγάπη που είχε μέσα της ήταν αρκετή να νικήσει το κακό. Έπεσε και δεν σηκώθηκε, και προτίμησε να γίνει ένα αστέρι μακριά απ᾽ τον κόσμο, να μην μπορεί ποτέ ξανά κανείς να την πληγώσει. Στη ζωή όμως έχουμε την επιλογή να γράψουμε εμείς το τέλος του παραμυθιού και το καλύτερο τέλος είναι να αφήνουμε πίσω ότι μας πληγώνει και να προχωρούμε.

Αα το τέλος του νεαρού δεν σας είπα στο παραμύθι..ίσως δεν χρειάζεται να το πώ, το αφήνω στη φαντασία σας. Το μόνο που θα πω είναι ότι στη ζωή τα πάντα στη ζωή επιστρέφονται, αργά ή γρήγορα. Μόνο που αυτή τη φορά δεν ήταν εκεί η καλή νεράιδα να τον βοηθήσει.

Και ναι δυστυχώς έτσι είναι οι άνθρωποι. Υπάρχουν, οι καλοί, οι αχάριστοι, οι κακοί, ο λύκος, η κακιά μάγισσα, η καλή νεράιδα και ο καθένας παίρνει ότι τίτλο τον βολεύει. Είχα κάποτε διαβάσει σ’ ένα τοίχο, «οι άνθρωποι αγαπούν να ξεχνάνε» κι από τότε η αντιφατικότητα της φράσης αυτής μου έμεινε στο μυαλό. Ναι, οι άνθρωποι ξεχνάνε εύκολα. Ξεχνάνε τα καλά που έκαναν κάποιοι άλλοι για αυτούς και θυμούνται αυτό που τους βολεύει, τα δικά τους άσχημα. Σε κάποιους νικάει το κακό, κάνοντας τελικά κακό και στους άλλους. Χάνουν την ισορροπία του καλού-κακού που  ίσως υπάρχει μέσα τους και στο τέλος χάνονται κι οι ίδιοι. Είναι διαρκώς θυμωμένοι, θλιμμένοι, γεμάτοι αισθήματα ζήλιας και μίσους προς τον κόσμο και θέλουν να πληγώνουν τους άλλους για να νιώσουν οι ίδιοι καλύτερα με τον εαυτό τους, έστω και για λίγο. Είναι αυτοί που ξέχασαν ή δεν εκτίμησαν το καλό που δέχθηκαν απ’ τους λίγους αυτούς ανθρώπους στη ζωή τους. Είναι επιρρεπείς στη μιζέρια, στα παράπονα, στην κλάψα και δεν έχουν τη δύναμη ν’ αγαπήσουν τον εαυτό τους όσες προσπάθειες και αν κάνουν, στο τέλος κάνουν κύκλους και ξεκινάνε απ᾽την ίδια αφετηρία.  Όπως δεν έχουν την δύναμη να δεχτούν το καλό όταν τελικά το βρουν.

Αλλά επιλογή μας είναι αν θα προχωρήσουμε χωρίς αυτούς ή θα κάτσουμε να κλαιγόμαστε γιατί μας συμπεριφέρθηκαν σκάρτα. Και ναι είναι όντως δύσκολο να εκπαιδεύσει κανείς το μυαλό του να βλέπει το καλό στους ανθρώπους και να δέχεται και το κακό που υπάρχει μέσα τους. Ναι, κάποιοι θα μας πληγώσουν, θα μας εγκαταλείψουν θα μας προδώσουν ακόμη κι αν πιο πριν ήταν ένα σημαντικό κομμάτι της ζωής μας. Και θα το κάνουν γιατί κι αυτοί είναι άνθρωποι γεμάτοι λάθη και πάθη. Εμείς απλά προχωράμε.

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...