οταν πλησιαζουν τα γενεθλια

Όσο πλησιάζουν τα γενέθλια σου, νιώθεις την ανάγκη να κάνεις ένα απολογισμό, είναι σαν μια προσωπική πρωτοχρονιά. Ξέρεις ότι όταν φτάσει εκείνη η μέρα, για ένα ακόμη πρωί θα σηκωθείς νωρίς και θα πιείς το καφέ σου θαυμάζοντας τον ουρανό, όπως κάνεις κάθε πρωί. Αλλά είναι η ξεχωριστή δική σου μέρα , αυτή που ήρθες σε αυτό τον κόσμο. Και αυτή η μέρα είναι αποκλειστικά και μόνο δική σου.

Γεννήθηκα λοιπόν πριν χρόνια και θυμάμαι από πάντα τον εαυτό μου να βιάζεται να μεγαλώσει. Βιαζόμουν να φθάσω στα χρόνια που θα μπορώ να φύγω, να πετάξω ελεύθερη, να σπουδάσω, να πάω σε άλλη χώρα, βιαζόμουν να φορέσω τακούνια, να δουλέψω για να πάρω τον πρώτο μου μισθό.

Περίμενα με λαχτάρα το πρώτο μου φιλί, τον πρώτο δυνατό έρωτα. Βιαζόμουν να σβήσω τα κεράκια των 18 μου χρόνων για να φύγω. Δεν θυμάμαι να είχα γιορτάσει τα γενέθλια μου ως παιδί.  Όμως θυμάμαι ότι περίμενα να περάσουν τα μεσάνυχτα με ανυπομονησία, δεν πήγαινα για ύπνο, έκανα πως κοιμάμαι, αλλά περίμενα τα λεπτά. Μόλις πήγαινε η ώρα 12 ακριβώς, θυμάμαι να σκάω ένα μεγάλο χαμόγελο στον εαυτό μου, και να μου λέω χρόνια πολλά. Μπορεί να μην ήταν ποτέ τα ιδανικά γενέθλια, με δώρα, αγκαλιές, φιλιά, τούρτες, αλλά έβρισκα το τρόπο να τα κάνω ιδιαίτερα. Να τους δώσω την σημασία που τους άξιζε. Και δεν με πείραζε αυτό. Και ναι, σιγά σιγά τα 18 έφτασαν.

Και γιόρτασα επιτέλους γενέθλια. Έφυγα μακριά όπως επιθυμούσα. Τελικά όμως δεν ήταν τόσο εύκολη η ζωή, μακριά. Υπήρχαν δυσκολίες, τα έβγαλα πέρα όμως, έπρεπε να τα βγάλω πέρα μόνη μου. Ήταν μονόδρομος, δεν είχα άλλη επιλογή.  Έμαθα να είμαι δυνατή, να ζώ μόνη μου και να αντιμετωπίζω οποιαδήποτε δυσκολία. Και ο πρώτος έρωτας ήρθε. Τον έζησα. Ναι, δεν είχε καμία σχέση με αυτό που φανταζόμουν. Δεν ήταν όπως τις ταινίες, δεν ήταν ρομαντικός έρωτας, ούτε καν πλησίαζε. Ακριβώς τον ίδιο έρωτα που παρακαλούσα χρόνια μετά, να μην γνώριζα, τουλάχιστον οχι σαν ‘πρώτο έρωτα’. Και τακούνια φόρεσα, και φοράω μέχρι σήμερα, και έξω βγήκα, και γέλασα με την καρδιά μου.

Η ενήλικη μου ζωή, μου απομυθοποίησε όλα όσα ονειρευόμουν, όλα όσα ευχήθηκα και όλα όσα πόθησα. Δεν έπαψα να μεγαλώνω, έπαψα όμως να εύχομαι. Γιατί μεγαλώνοντας κατάλαβα ότι δεν είναι οι ευχές αυτές που φέρνουν δώρα στη ζωή μας, αλλά οι πράξεις, οι αγώνες, οι δυσκολίες, και η επιμονή.  Η σκληρή δουλειά με τον ίδιο μας τον εαυτό. Κι όσο πιο γρήγορα το καταλάβεις κι εσύ, τόσο πιο γρήγορα οι ευχές σου θα πραγματοποιούνται.

Γεννήθηκα λοιπόν και βλέπω τη μέρα αυτή κάθε χρόνο, σαν υπενθύμιση να προσπαθώ, και να μην εύχομαι απλά. Είμαι κάθε χρόνο εδώ, δυνατή, πιο ώριμη και έτοιμη να παλέψω ακόμη περισσότερα. Μέχρι το νούμερο των κεριών στην τούρτα μου ν’ αυξηθεί, θα κουβαλώ 365 μαθήματα ζωής κι αυτό είναι κάτι που αξίζει να γιορτάζεται!

Γίνομαι καλύτερη κάθε χρόνο, σαν άνθρωπος. Δε φοβάμαι να ονειρεύομαι, ακόμη κι αν ξέρω πως κάποια από αυτά τα όνειρα, δε θα εκπληρωθούν ποτέ. Δεν σταματάω ποτέ να προσπαθώ να με βελτιώνω, να τσεκάρω τις αντοχές μου, να παίζω με την υπομονή μου, να συγχωρώ, να αγαπάω.  Η διαφορά με το κορίτσι στα 18 που ήταν γεμάτη από ευχές και προσδοκίες, είναι ότι τώρα πλέον γνωρίζω πως οι αποτυχίες και οι δυσκολίες παίζουν σημαντικό ρόλο στη ζωή, φτάνει να επιλέξεις να τα δείς σωστά, σαν μαθήματα.

Μεγαλώνω και προσπαθώ να υποστηρίζω τις επιλογές μου.Δεν υπάρχουν λάθη, υπάρχουν επιλογές. Επιλογές που γίνονται εμπειρίες. Εμπειρίες ζωής. Προσπαθώ περισσότερο για το καθετί που επιθυμώ κι άλλες πάλι φορές έχω μάθει για ό,τι δε με επιθυμεί να μην προσπαθώ καθόλου.

Μεγαλώνω και μαθαίνω να αγαπώ ακόμη περισσότερο, πιο ουσιαστικά, πιο βαθιά, πιο δυνατά. Μεγαλώνοντας αναζητώ την ουσία. Δε μ’ ενθουσιάζει τα ωραία περιτυλίγματα.

Έμαθα επίσης ότι και η προδοσία είναι μέρος της ζωής μας. Έμαθα να μην έχω προσδοκίες από ανθρώπους και καταστάσεις. Έμαθα να είμαι προετοιμασμένη για όλα, και να περιμένω τα πάντα από όλους. Από φίλο, από σύντροφο, απ’ την οικογένεια, ακόμη κι από μένα την ίδια γιατί την μεγαλύτερη προδοσία την κάνουμε εμείς οι ίδιοι στους εαυτούς μας.

Μεγαλώνω και εξελίσσομαι . Δεν μπορεί κανείς και τίποτα να μου αλλάξει γνώμη, ακούω τους άλλους αλλά έχω μάθει να εμπιστεύομαι την κρίση, το ένστικτο και την παρατηρητικότητά μου. Εγώ ξέρω πώς νιώθω, εγώ τι εισπράττω κι εγώ είμαι εκείνη που θέλω να φέρω όλη την ευθύνη των πράξεων μου..Αλλάζω! Κάθε χρόνο αλλάζω, μέσα μου. Επιβάλλομαι στον εαυτό μου, στο κορμί μου, στις ορμές μου.

Γεννήθηκα λοιπόν και ξαναγεννιέμαι κάθε χρόνο, καλύτερη και πιο δυνατή. Τα γενέθλια μας είναι μια υπενθύμιση ότι είμαστε το ομορφότερο δώρο. Και αν ακόμα δεν μπορούμε να το δούμε εμείς, το έχουν δει κάποιοί  άλλοι για μας.

Ναι και αυτά τα γενέθλια όταν έρθουν έτσι θα τα γιορτάσω. Με μένα, με ένα διάλογο με την καρδιά μου. Θα βάλω τα καλά μου ρούχα, θα σβήσω τα φώτα, θα ανάψω μερικά κεριά και θα μου ψιθυρίσω χρόνια πολλά, χρόνια που να αξίζουν τα χρόνια τους. Γιατί εκείνη η στιγμή θα είναι κι η Πρωτοχρονιά μου.  Γιατί το ημερολόγιο της ζωής μου θα σφραγίσει, κάπου τα μεσάνυχτα, ακόμα ένα έτος. Και την τελευταία λέξη θα την γράψω εγώ.

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...