οι αντρεσ δεν ειναι αλυγιστεσ μηχανεσ

«Ξέρεις τι συμβαίνει στο σώμα σου όταν δεν κλαις και προσπαθείς να κρατήσεις τον έλεγχο; Αν δεν ξέρεις, κάνε αυτό το πείραμα. Βάλε τα δάχτυλα σου μέσα στο συρτάρι του γραφείου και ζήτα από κάποιον να το κλείσει με δύναμη. Όμως μην ουρλιάξεις, ούτε να κουνήσεις το χέρι σου για να δείξεις τον πόνο σου. Παρατήρησε τι κάνεις με το (στο) σώμα σου. Το πιο πιθανό είναι ότι θα σταυρώσεις τα χέρια σου σφιχτά στο στήθος σου για να αναισθητοποιήσεις τον πόνο και να δείξεις στους άλλους ότι είσαι εντάξει. Πιθανώς να κρατήσεις και την αναπνοή σου για να μην νιώσεις τον πόνο και ουρλιάξεις. Το στόμα σου είναι σφιχτό. Το σαγόνι σου είναι κλειδωμένο. Να, αμέσως φόρεσες τη νέα σου πανοπλία.» (Marino, T. M., 1979, Resensitizing men: A male perspective)

Ο Θεός, η φύση, ο μονοκύτταρος οργανισμός από τον οποίο ξεκίνησε η ζωή, οπουδήποτε πιστεύει ο καθένας, προίκισε τον άνθρωπο με την ικανότητα να έχει συναισθήματα. Χαρά, λύπη, θυμός, φόβος, αγάπη όλα τα συναισθήματα έχουν λόγο ύπαρξης. Να βοηθήσουν τον άνθρωπο να αντεπεξέλθει στο ταξίδι του σε αυτή τη ζωή. Αυτή η ικανότητα δεν έχει φύλο, όμως για κάποιους λόγους έχει γίνει η παρανόηση ότι οι άντρες πρέπει να είναι δυνατοί, οι άντρες δεν κλαίνε, όλα περιστρέφονται γύρω από το υπερανδρισμό.  Είναι ένας όρος που αναφέρεται στον ακραίο και βλαβερό έμφυλο ρόλο που έχει δημιουργηθεί και ενθαρρύνεται από την κοινωνία – είναι αυτός που κάνει τους άνδρες να θεωρούν ότι το κλάμα είναι αδύναμο ή γυναικείο. Ο έμφυλος ρόλος που διδάσκει στους άνδρες ότι πρέπει να είναι σκληροί, δυνατοί και συναισθηματικά αδρανείς –αντί να αναπτύσσουν μια υγιή σχέση με τα συναισθήματά τους.

Αυτή η τάση δεν είναι μόνο προβληματική, αλλά επίσης διαμορφώνει άνδρες που φοβούνται να εκφράσουν τα συναισθήματα φόβου ή ντροπής στους γύρω τους. Και έτσι κυριαρχεί μια κουλτούρα ανδρών που νιώθουν ότι πρέπει να κρύψουν βαθιά μέσα τους τα συναισθήματά τους – μια συνήθεια που μπορεί να οδηγήσει σε κατάθλιψη, ακόμα και οργανικά προβλήματα υγείας. Οι άντρες ΔΕΝ είναι αλύγιστες σιδερένιες μηχανές.Έχουν συναισθήματα και πονάνε. Όσο σκληροί και να θέλουν να δείχνουν επειδή έτσι τους επιβάλλει η κοινωνιά, δεν είναι ρομπότ. Τα συναισθήματα δεν έχουν να κάνουν με το αν είσαι άντρας ή γυναίκα. Και οι άντρες έχουν συναισθήματα και δεν θα έπρεπε να καταπιέζονται. Η ευαισθησία δεν είναι αδυναμία.

Όταν τα μικρά αγόρια μεγαλώνουν με την ιδέα ότι οι αληθινοί, πραγματικοί άνδρες δεν κλαίνε, ουσιαστικά τους λένε ότι η καταπίεση των συναισθημάτων είναι που θα καθορίσει την αρρενωπότητά τους. Σταδιακά, αρχίζουν να χάνουν την επαφή με τα συναισθήματά τους και πείθονται τελικά ότι δεν τα χρειάζονται. Συχνά, χάνουν και την επαφή με το ίδιο τους το σώμα.

Όμως, η αλήθεια είναι ότι τα συναισθήματα είναι μέρος της ανθρώπινης κατάστασης. Κάθε άνθρωπος σε αυτό τον πλανήτη τα νιώθει και η καταπίεσή τους μόνο βλαβερή αποδεικνύεται ασχέτως ατόμου, φύλου, φυλής και ηλικίας.

Μπορεί το άρθρο να αφιερώνεται στους άντρες που συγκρατούν τα συναισθήματα, αλλά δεν σημαίνει πως δεν αφορά και τις γυναίκες. Το μήνυμα είναι κοινό για όλους. Η αξία και η σημασία της έκφραση των συναισθημάτων είναι πολύ σημαντική. Οφείλεις να ξέρεις τι είναι η αγάπη, τι είναι ο φόβος, τι είναι η χαρά, τι είναι ο πόνος. Για να ολοκληρωθείς, να γνωρίσεις τον εαυτό σου και να έχεις ενσυναίσθηση θα πρέπει εκτός από την λογική και την διανόηση να γνωρίσεις και τον θαυμαστό κόσμο των συναισθημάτων. Κατανοώντας τον εαυτό μας, θα είναι πιο εύκολο για εμάς να κατανοήσουμε και τους άλλους.

Είναι πολύ σημαντικό για τον εαυτό μας καταρχήν και για τους άλλους έπειτα να είμαστε και να παραμένουμε σε επαφή με τα συναισθήματα μας, ανεξαρτήτου φύλου, είτε άντρας είσαι είτε γυναίκα. Να έχουμε συνείδηση του τι νιώθουμε κάθε στιγμή, τι αισθανόμαστε για τον έναν ή για τον άλλον. Είναι καλό να κατανοούμε πως νιώθουμε και όταν θέλουμε να δείξουμε στον άλλον πως τον αγαπάμε να το εκφράσουμε, αν είμαστε απογοητευμένοι να το λέμε. Όλα τα συναισθήματα μας αξίζουν να τα νιώθουμε, κανένα από αυτά δεν είναι ντροπή ή αδυναμία. Τα νιώθουμε γιατί υπάρχουν, γιατί κάτι, κάποιος, τα δημιούργησε, και εμείς καλό θα ήταν να μπορούμε να τα φιλτράρουμε και να τα εκδηλώνουμε. Στη ζωή μας έχουμε και τις χαρές και τις λύπες. Είναι ωραίο να τις μοιραζόμαστε με τους δικούς μας ανθρώπους και να κλαίμε ή να γελάμε ανάλογα με την περίσταση. Μας καταλαβαίνουν και οι άλλοι πιο εύκολα, καθώς συναισθάνονται μαζί μας.

Γι᾽αυτό ας αφήσουμε τα στερεότυπα πίσω μας, και να μεγαλώσουμε παιδιά που είτε κορίτσια είτε αγόρια που θα μεγάλώσουν και θα μπορούν να εκφράζονται. Τα συναισθήματα δεν έχουν φύλο. ΚΑΤΑΛΑΒΕΤΕ ΤΟ.

 

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...