ήσουν το μεγαλύτερο μου θέλω

Στη ζωή δεν έρχονται όλα όπως τα θέλουμε! Δεν ξέρω, αλλά μάλλον αυτό μας βολεύει να πιστεύουμε ότι κάποιος άλλος κινεί τα νήματα. Το σημαντικό είναι να προσπαθούμε για τα θέλω μας μέχρι τέλους, πριν τα αφήσουμε να υποκύψουν..

Και εσύ ήσουν το πιο μεγάλο θέλω μου, που υπέκυψε..

Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι προσπάθησα. Εξάντλησα όλες τις ευκαιρίες μαζί σου. Συγχωρούσα ξανά και ξάνά. Με ένα μαγικό τρόπο δεν μπορούσα ποτέ να σου κρατήσω κακία. Ήμουν όσο πιο ειλικρινής μπορούσα να είμαι, όσο πιο καλή μπορούσα να είμαι και όσο πιο αληθινή μπορούσα να είμαι. Δεν σου συμπεριφέρθηκα ποτέ άσχημα, δεν σου έβαλα ποτέ τις φωνές ενώ πολλές φορές ήθελα να σου φωνάξω, δεν έκανα πολλά που κάποια άλλη στη θέση μου ίσως να έκανε. Προσπαθούσα πάντα με συζήτηση και διάλογο να λύνω όλα τα προβλήματα και παρεξηγήσεις, που μπορεί να προκύπταν. Προσπαθούσα να σου εξηγώ τα πάντα, ακόμα και τι κρύβεται πίσω απ᾽ τις κινήσεις μου, τι κρύβεται πίσω απ´ την παράξενη διάθεση μου, όλα, έτσι ώστε να μην μένεις ποτέ με απορίες και αναπάντητα γιατί.  Προσπαθούσα να κάνω ότι ήταν πιο σωστό για σένα, όχι γιατί μου το ζήτησες, όχι για έπρεπε, αλλά για το ένιωθα. Το ήθελα.  Δεν ζητούσα κάτι πίσω. Το μόνο που ήθελα ήταν να νιώθω ότι με εκτιμάς, ότι δεν ήμουν κάτι προσωρινό για να σκοτώσεις το χρόνο σου ή να καλύψεις τα κενά σου.

Κάποιες φορές σκέφτομαι ότι αυτή η μεταξύ μας ανθρώπινη σχέση διήρκησε επειδή εγώ ήμουν αυτή που έκανα πάντα το πρώτο βήμα και αυτή που έκανε ένα βήμα πίσω όταν έπρεπε. Εγώ ήμουν αυτή που τελικά είχα τα κότσια. Εγώ ήμουν αυτή που θα σε φώναζε και θα σου εξηγούσε τι την πείραξε, τι νιώθει. Έπαιρνα εγώ πάντα τη πρωτοβουλία όσο δύσκολο και να ήταν. Εσύ πάντα έλυνες οποιοδήποτε πρόβλημα στο πόδι, στα γρήγορα.

Είχες όμως τα πιο φωτεινά μάτια που έχω γνωρίσει. Γι´ αυτό συνέχισα να το κάνω, ξανά και ξάνά χωρίς ίχνος εγωισμού πάνω μου. Σε καταλάβαινα και σε δικαιολογούσα. Έβλεπα από μικρά πράγματα τις προσπάθειες που κάνεις. Τις αναγνώριζα και τις εκτιμούσα. Και ακόμη τις εκτιμώ. Προσπαθούσες πολύ. Σε έβλεπα να μεγαλώνεις, όχι ηλικιακά, αλλά σαν άνθρωπος, και αυτό με έκανε πολύ χαρούμενη. Άφηνες την καλή σου πλευρά να βγεί στην επιφάνεια πιο συχνά. Και αυτή η πλευρά σου ήταν πανέμορφη, σαν εσένα. Ήξερα ότι την έχεις, απ᾽την πρώτη στιγμή που είδα τα μάτια σου, το ήξερα. Μπορούσα να τα διαβάσω. Γι᾽αυτό με μπέρδευες, γιατι ήταν μπερδεμένα πολλές φορές. Είναι λές υπήρχε μια συνεχόμενη μάχη μεταξύ του ίδιου σου του εαυτού, μεταξύ της αληθινής και της ᾽᾽πρέπει᾽᾽ πλευράς σου. Είχες πάντα την μαγική ιδιότητα να το χαλάς όμως στο τέλος. Εκεί που έβλεπα το φως μέσα σου, τσουκ ξανά σκοτάδι. Και πάλι όμως το καταλάβαινα. Ποτέ δεν υπήρχε αρνητική πρόθεση.

Δεν ήθελα να σε αλλάξω. Ποτέ δεν το ήθελα αυτό. Γιατί εσύ είσαι που με γοήτευσες, αυτό που είσαι, αυτό που πραγματικά είσαι και δεν αφήνεις πολλούς να το δούν. Ο πραγματικός σου εαυτός. Και εγώ τον είδα. Εγώ τον γνώρισα αυτό τον εαυτό. Εσυ μου το επέτρεψες. Αλλά δεν ξέρω αν τελικά αυτά ήταν αρκετά. Το μόνο που ήθελα εν τέλη ήταν ειλικρίνεια και σωστή επικοινωνία. Να λύνονται τα αναπάντητα ερωτήματα μου, όπως έλυνα και εγώ τα δικά σου, έτσι απλά για να με βγάλεις από το κόπο να κάνω σενάρια μόνη μου.


Κουράστηκα όμως, μπερδέυτηκα, κανείς δεν έκανε βήμα. Εκεί που κάναμε ένα βήμα μπροστά, πηγαίναμε πάλι πίσω. Γι᾽αυτό όσο και να σε ήθελα, μια μέρα έπρεπε να σε πνίξω μέσα μου. Με ανάγκασες να σε πνίξω μέσα μου. Και δεν έκανες ποτέ κάτι να με σταματήσεις. Το καταλαβαίνω όμως. Ναι, Σε έπνιξα μέσα μου, με μεγάλη δυσκολία! Έπνιξα μέσα μου όλα αυτά που επιθυμούσα από εσένα. Προσπάθησα να νικήσω την αδυναμία που σου είχα, να υπερβάλλω εαυτό και να σταματήσω να σε σκέφτομαι! Ήσουνα το πιο μεγάλο θέλω μου και έγινες το μεγαλύτερο απωθημένο! Δεν γινόταν διαφορετικά. Δεν έβγαζε πουθενά. Έπρεπε να σε κάνω πέρα από την ζωή μου για να συνεχίσω να ζω!

 Είχα σταματήσει πλέον να αποζητώ την παρέα φίλων, ήθελα να είμαι αποκλειστικά μαζί σου! Μου έφτανε αυτό και μόνο! Κάθε βράδυ τα έβαζα με τον εαυτό μου. Δεν το ξέρεις αλλά σε ήθελα από την πρώτη στιγμή που σε είδα. Από την στιγμή που συναντήθηκαν τα βλέμματα μας, ένιωσα εκείνο τον ηλεκτρισμό, ένα πρωτόγνωρο για μένα συναίσθημα. Το πάλεψα πολύ. Πάλεψα με τον εαυτό μου, με τους γύρω μου για σένα, για το ”θέλω” μου. Τουλάχιστον πάλεψα μέχρι τέλους.

Ποτέ δεν σου είπα όλα όσα ένιωθα για σένα, σου είπα μόνο όσα έπρεπε να ξέρεις, όσα μπορούσα, όσα μου επέτρεπες να σου πω.  Ήμουν ηττοπαθής που φοβόμουνα την απόρριψη σου. Αλλά τελικά θα ήταν καλύτερα να ήξερα την αλήθεια σου. Δεν υποτίμησα ποτέ τα συναισθήματα σου! Ποτέ! Απλά η διαφορά ήταν ότι δεν ήταν τόσο δυνατά σαν τα δικά μου. Δεν ήταν ικανά να με κρατήσουν. Και το καταλαβαίνω..


Και έτσι μια μέρα αποφάσισα ότι είναι καλύτερα να σε βγάλω από τη δύσκολη θέση. Και εσύ μάλλον ανακουφιστηκες που το έκανα…


Οπότε, ναι! Τα έβαλα κάτω, πόνεσα, με πίεσα μα η λογική νίκησε. Το συναίσθημα αν και πολύ πιο δυνατό, παραχώρησε φανερά ηττημένο την θέση του στη λογική. Ούτε η λογική μου χάρηκε για τη νίκη της αλλά τουλάχιστον ευελπιστούσε ότι θα έρθουν τα βράδια αυτά, που θα κοιμηθώ χωρίς πολλές πολλές σκέψεις. Το μυαλό μου ζητούσε απεγνωσμένα ξεκούραση και εγώ του την πρόσφερα!


Ήσουν το μεγαλύτερο μου θέλω! Σε έπνιξα βαθιά μέσα μου.. αλλά πολύ δύσκολα! Και υπάρχουν πολλές μέρες, που σε σκέφτομαι και αναπολώ..θυμάμαι..

Θυμάμαι… ότι δεν θα σε ξεχάσω ποτέ. Μόνο τώρα που κάθε φορά που σε θυμάμαι δεν στεναχωριέμαι, σε σκέφτομαι όμορφα. Σαν μια γλυκιά ανάμνηση. Στα δικά μου μάτια ήσουν και θα είσαι ο πιο όμορφος άντρας στο κόσμο. Ναι δεν θα ξεχάσω ποτέ.. Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτά τα μάτια. Όσα χρόνια και αν περάσουν, οποία στροφή και αν πάρει η ζωή μου. Δεν θα ξεχάσω ποτέ οτι είσαι ο μόνος άνθρωπος που με έκανε να νιώσω τόσο δυνατά πράγματα, χωρίς λογική.. τόσο δυνατά και ανεξήγητα συναισθήματα. Είσαι ο μόνος άνθρωπος που μου γάμησε το μυαλό. Είσαι ο μόνος άνθρωπος που τον άφησα να δεί ποια πραγματικά είμαι και ίσως ο μόνο άνθρωπος που ξέρει τόσα για μένα. Γι’ αυτά που με έκανες να νιώσω σε ευχαριστώ. Δεν σε κατηγορώ για τίποτα. Δεν μπορώ να σε κατηγορήσω που δεν ένιωθες όπως εγώ. Το καταλαβαίνω και αυτό. Το μόνο παράπονο που έχω είναι, ότι μου προκάλεσες και μου ξύπνησες συναισθήματα που δεν μπορούσες ή δεν είχες σκοπό να ανταποδώσεις.

Ήσουν το πιο μεγάλο θέλω μου, που υπέκυψε στο πρέπει..

Έπρεπε να σε πνίξω μέσα μου. Και κάποιες φορές σκέφτομαι πόσο διαφορετική θα ήταν η ζωή μας αν εκείνη την μέρα δεν έπνιγα το θέλω μου; Καλύτερη ή χειρότερη; Το μόνο που ξέρω σίγουρα είναι ότι προσπάθησα μέχρι το τέλος..






Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...