Η δειλία μας γερνάει περισσότερο από το χρόνο

Η δειλία μας γερνάει περισσότερο από το χρόνο- τα χρόνια ρυτιδιάζουν μόνο το δέρμα, αλλά ο φόβος ρυτιδιάζει την ψυχή. -Facundo Cabral-

Ζούμε σε μια κοινωνία που φαίνεται να στερείται οικειότητας. Φαίνεται ότι ζούμε σε μια κουλτούρα “χωρίς συναίσθημα” γιατί αν μιλάμε για τα συναισθήματά μας θεωρούμαστε αδύναμοι.

Ας μιλήσουμε περί δειλίας και ονείρων όμως. Περί «δεν μπορώ» και «θέλω». Περί προσπάθειας και επιθυμίας. Τι είναι η δειλία και τι μας «στερεί» αυτή από τα όνειρά μας; Είμαστε σε θέση να προσπαθήσουμε γι’ αυτό που πραγματικά θέλουμε ή θα παραμείνουμε σε μια επιθυμία;..

Θα λέγαμε ότι η δειλία είναι κάποιο αρνητικό στοιχείο για κάποιον άνθρωπο. Κάτι σαν «επιφυλακτικότητα», κάτι σαν κάποιος τρόπος συμπεριφοράς που πάντα του αρέσει να «παίζει safe» που λέμε στη «λαϊκή γλώσσα». Μια «ασφάλεια» που λειτουργεί ως ασπίδα για έναν εγωισμό; Για μια απογοήτευση; Ποιος ξέρει. Το σίγουρο είναι ότι αυτή η δειλία γκρεμίζει όνειρα. Γκρεμίζει όνειρα και ελπίδες. Ελπίδες που μετατράπηκαν σε «μακάρι» και σε «δεν μπορώ». Ελπίδες που σε «κατακερμάτισαν» και σε πλήγωσαν. Ελπίδες που μόνο όνειρα δεν μπόρεσαν να καταφέρουν να εκπληρώσουν..

Ας δούμε όμως λίγο πιο σφαιρικά για το τι εστί δειλία. Μπορεί η δειλία να φαίνεται ότι είναι μια «πράξη» που σε παροτρύνει να τη «δικάσεις», αλλά το σίγουρο είναι ότι δεν είναι μια επιφανειακή πράξη, αλλά μια πράξη που έχει κρυμμένα κι άλλα στοιχεία. Στοιχεία όπως φόβος (είτε φόβος απόρριψης, είτε φόβος απογοήτευσης). Στοιχεία όπως η «αυτο-αμφισβήτηση», η χαμηλή αυτοπεποίθηση, ίσως και ένα «κομμάτι» του εγωισμού. Αν όλα αυτά τα προσμετρούσαμε την ώρα που διακρίναμε τη δειλία ως τρόπο συμπεριφοράς σε κάποιον άνθρωπο, τότε ίσως αντιλαμβανόμασταν ότι το να λέμε κάποιον «δειλό», δεν το βοηθάει να την «απαλείψει». Είναι σαν να κατηγορείς κάποιον με χαμηλή αυτοπεποίθηση και κάποιον που αμφισβητεί τον εαυτό του συνεχώς.

Ας μη συγχέουμε την «κατηγορία» με τη συμβουλή. Στον άνθρωπο με χαμηλή αυτοπεποίθηση και με αυτό-αμφισβήτηση θα δώσεις τη συμβουλή σου, ενώ τον δειλό θα τον «κατηγορήσεις». Γιατί αυτό; Για τον απλό λόγο ότι η δειλία έχει θεωρηθεί ότι αποτελεί μια συμπεριφορά άξια προς «κατηγορία». Μια συμπεριφορά που βλέπουμε -όπως αποδεικνύεται- επιφανειακά και όχι εις βάθος. Μια συμπεριφορά που κρύβει μια αδυναμία. Ναι, αδυναμία. Κι η αδυναμία είναι κάτι που έχουμε όλοι οι άνθρωποι. Μηδενός εξαιρουμένου! Η μόνη διαφορά μεταξύ όλων; Ο τρόπος διαχείρισης και κατά πόσο μία αδυναμία μας αποτελεί «επιρροή» στη ζωή μας. Στην προκειμένη περίπτωση, μιλώντας περί δειλίας, δυστυχώς είναι μια αδυναμία που μας «στερεί» όνειρα και ελπίδες. Είναι από τις αδυναμίες που αν είχαμε την επιλογή να μην την έχουμε, θα το προτιμούσαμε να μην την έχουμε, γιατί γνωρίζουμε ότι το να είμαστε δειλοί, συναισθηματικά τουλάχιστον μας κάνει κακό. Γιατί κακά τα ψέματα, ποιος θα ήθελε να είναι με έναν άνθρωπο δειλό;

Αντικειμενικά, όντας δειλός κάποιος ως προς τα συναισθήματά του θεωρείται ένα είδος «αυτοκαταστροφής» αλλά με μια πιο «βαθιά» μορφή. Όντας δειλός, δυσκολεύεσαι να εκφραστείς, δυσκολεύεσαι να δοθείς στον άνθρωπο που θέλεις. Όντας δειλός, γκρεμίζεις ο ίδιος τα όνειρά σου. Όντας δειλός, στερείς την ευτυχία από τη ζωή που έχεις ονειρευτεί με εσένα και τον άνθρωπό σου. Όντας δειλός, θα συνεχίζεις να έχεις απωθημένα. Κρυμμένα «θέλω». Κρυμμένα συναισθήματα. Όλα αυτά κάποτε όμως θα τα ξανασκεφτείς. Θα τα σκέφτεσαι και θα μετανιώνεις που δεν αφέθηκες τη στιγμή που έπρεπε. Ή ορθότερα, τη στιγμή που σου δόθηκε η ευκαιρία να το κάνεις, αλλά δείλιασες τελευταία στιγμή. Κι όλα αυτά γιατί; Γιατί δεν άντεξες να ξεπεράσεις τα όρια του εαυτού σου μήπως; Ή γιατί σε νίκησε ο φόβος σου για τυχόν απόρριψη και απογοήτευση; Γιατί άνθρωπε; Γιατί επιλέγεις να σε νικάει ο φόβος σου, αντί να σε νικά η «δοτικότητά» σου; Γιατί;

Σε μια ας την πούμε «πρόχειρη» έρευνα σε κάποια άτομα (περίπου 10 άτομα), -γνωρίζοντας φυσικά ότι διέφεραν οι χαρακτήρες όλων – στην ερώτηση «τι θα ζητούσες αν ήξερες ότι η απάντηση θα ήταν ναι;», ξεχώρισα μια απάντηση. Και φυσικά είναι κάτι ενδεικτικό για να βγάλουμε κάποιο συμπέρασμα γι’ αυτήν τη «φαινομενική» έρευνα. Οι απαντήσεις ήταν ενδιαφέρουσες. Αφορούσαν την αιώνια αγάπη, την εμπιστοσύνη. Την επιθυμία για πράξεις που δεν υπήρχε η «δύναμη» να κάνουν.

Μια απάντηση «Δεν ξέρω τι να σου πω αυτή τη στιγμή. Ίσως, στην ερώτηση «Θες να ζήσεις τη ζωή σου μαζί μου;» να έλεγα ναι». Μια απάντηση που παρά το «παραστράτημα» από την αρχική ερώτηση, απέδωσε εκφραστικότητα και πλήρη συναισθηματισμό. Όλα αυτά όμως, έρχονται και σκεπάζονται από αυτό που ονομάζεται «ασφάλεια» λόγω σιγουριάς, σε όποια συναισθηματική φάση και αν βρισκόμαστε. Την «ασφάλεια» πάντα την αποζητούμε και πάντα θα επιθυμούμε να την νιώθουμε, αδιαμφισβήτητα. Κι όταν η επιθυμία είναι σίγουρο ότι θα γίνει πραγματικότητα, τότε δεν έχουμε παρά να νιώσουμε ότι ζούμε κάτι που έχουμε ονειρευτεί.

Αλλά τελειώνει εδώ όλο αυτό; Μιλάμε για πραγματικότητα; Δυστυχώς, όχι. Κι αυτό είναι που θέλω να τονίσω εν τέλει. Ότι πρέπει να προσπαθούμε για τις επιθυμίες μας. Ότι αυτά που θα ζητούσαμε αν ξέραμε ότι η απάντηση θα ήταν ναι.. να τα κάνουμε εμείς να γίνουν «ναι»! Να προσπαθούμε, να «πολεμάμε» γι’ αυτά που έχουμε βαθιά μέσα μας. Να μη αναζητούμε το «σίγουρο» και το ασφαλές, αλλά να το δημιουργούμε εμείς. Να ρισκάρουμε. Να μην είμαστε δειλοί μπροστά στα όνειρά μας. Σε κανένα όνειρο και σε καμία επιθυμία!

Πάλεψε για εσένα και τα όνειρά σου. Πάλεψε πριν να είναι αργά. Πάλεψε, γιατί θα έρθει η στιγμή που θα λες στον ίδιο σου τον εαυτό «Πόσο δειλός είσαι τελικά για τα όνειρά σου;»…

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...