Αφιερωμενο Σε ολα τα παιδια που ζουν στο σκοταδι

Αφιερωμένο σε όλα τα παιδιά που ζουν στο σκοτάδι.

Ήταν ένα μικρό κοριτσάκι, δεν θυμάται πολλά, το μόνο που θυμάται ήταν να κλαίει, να πονάει και να προσπαθεί να καταλάβει τι είναι η ζωή.

Δεν καταλάβαινε το κόσμο, δεν ήξερε τίποτα. Περίμενε ότι θα της δείξουν τον κόσμο, ότι θα την πάρουν απ’ το χέρι και θα της τον δείξουν. Μα αυτό που αντίκρισε ήταν κάτι πολύ σκοτεινό. Είχε θεριά. Δεν είχε φως. Αναρωτιόταν αν αυτό είναι η ζωή, αν αυτό θα βλέπει πάντα. Αθώο παιδί. Ρωτούσε τον Θεό γιατί υπάρχει αυτό; Με δάκρυα στα μάτια τον παρακαλούσε αν μπορεί να αλλάξει τα πράγματα, να τα φτιάξει, κάθε μέρα..Δεν έπαιρνε απάντηση όμως. Παραιτήθηκε και συμβιβάστηκε στην ιδέα ότι αυτό είναι τελικά.

Κάθε βράδυ όμως πριν κοιμηθεί έβλεπε το ίδιο όνειρο. Ότι ήταν ένα πουλί που πετούσε ελεύθερο. Αυτό την κρατούσε. Αυτή η ελπίδα κρυβόταν καλά μέσα της για χρόνια. Πέρασαν πολλά χρόνια, και το κοριτσάκι μεγάλωσε. Πέταξε ελεύθερο, ακριβώς έτσι όπως το πουλί στο όνειρο της. Αλλά και πάλι δεν ήξερε τον κόσμο.

Δεν είχε ξαναβγεί πριν απ’ το λαβύρινθο που την είχαν φυλακήσει. Έτσι όταν πέταξε για πρώτη φορά ένιωσε γαλήνη, λες και έφυγε ένα βάρος απ’ πάνω της που κουβαλούσε για χρόνια. Ένιωσε χαρά και γαλήνη. Ήταν όλα τόσο πρωτόγνωρα γι’ αυτήν. Φοβόταν ταυτόχρονα. Δεν ήξερε τον κόσμο. Εκεί στη φυλακή που ζούσε, είχε ακούσει τα χειρότερα για τον κόσμο. Αλλά ήλπιζε ότι θα συναντήσει ανθρώπους φωτεινούς.

Ενήλικη πια. Κορίτσι ακόμη, αθώα. Είχε μια μεγάλη καρδιά που την έκανε να πιστεύει στη φωτεινή πλευρά του κόσμο. Ήταν όμως πολύ πεινασμένη για αγάπη. Παρόλα αυτά φοβόταν. Τι και αν ξαναμπεί στη φυλακή; Έτσι κάθε φορά που πλησίαζε κοντά στους ανθρώπους έβαζε τείχους μπροστά της να προστατευτεί. Μπας και την πληγώσουν.

Πέρασαν και άλλα χρόνια, πέτυχε και κατάφερε πολλά. Αλλά συνέχιζε να κρατά σε απόσταση τους ανθρώπους. Δεν είχε ξεπεράσει ποτέ το φόβο της. Κανείς δεν μπορούσε καν να υποψιαστεί ότι αυτό το κοριτσάκι πέρασε την παιδική της ηλικία στο σκοτάδι. Είχε πάντα ένα χαμόγελο στο πρόσωπο, τα μάτια της ήταν πάντα φωτεινά γεμάτα αγάπη. Αλλά τον τείχο δεν μπορούσε ποτέ να τον σπάσει. Κανείς δεν μπορούσε.

Ώσπου ήρθε η στιγμή που άφησε τον πρώτο άνθρωπο να σπάσει λίγα τούβλα απ’ τον τείχο. Ηταν πετυχημένη γυναίκα πλέον.

Δεν ήταν όπως το περίμενε όμως. Πέρασε όλη η παιδική της ηλικίας σαν ταινία μπροστά στα μάτια της. Παρόλα αυτά εθελοτυφλουσε, πίστευε ότι ίσως αλλάξουν τα πράγματα. Ξέρεις είχε πάντα αυτή την ελπίδα μέσα της από παιδί. Ήταν τόσο ευγενική ψυχή που πίστευε ότι οι άνθρωποι είναι καλοί κατά βάθος και πίστευε ότι ίσως τους σώσει όπως έσωσε και η ίδια τον εαυτό της. Συγχωρούσε και ανεχόταν. Ποτέ όμως δεν άλλαξαν τα πράγματα. Πέρασαν πολλά χρόνια αλλά ποτέ δεν άλλαξαν. Έτσι κλείστηκε ξανά στο καβούκι της. Απόγοητεύτηκε.

Τι ζητούσε στο κάτω κάτω; Φωτεινούς ανθρώπους, ευγενικές ψυχές. Ξαναέβαλε τα τούβλα πίσω στον τείχο της.. ευτυχώς δεν είχε αφήσει να σπάσουν πολλά. Πέρασαν και άλλα χρόνια έτσι. Μέχρι που χωρίς να το περιμένει κάποιος κατάφερε να σπάσει ολόκληρο τον τείχο. Ήταν η πρώτη φορά που άφησε κάποιον να δει αυτά που έκρυβε πίσω απ’ το χαμόγελο της. Αυτή τη σκοτεινή πλευρά που έζησε. Πράγματα που είχε κρύψει καλά μέσα της.

Η κατάληξη ήταν ξανά απογοήτευση. Αναρωτιόταν πάλι γιατί; με τον ίδιο πόνο ρωτούσε τον Θεό γιατί όπως οταν ήταν μικρό κοριτσάκι. Γιατί; αφού το μόνο που ζητούσε ήταν αγάπη.. γιατί είναι τόσο δύσκολο. Γιατι μόνο της πετάνε αποφάγια; Έδινε αγάπη μια ζωή, ακόμα και στο σκοτάδι που ήταν. Δεν μπορούσε να καταλάβει.

Μέχρι που μια μέρα κατάλαβε. Ότι οι επιλογές της ήταν απλά βασισμένες σ’ αυτά που είχε μάθει από μικρό παιδί. Έβρισκε τους ίδιους ανθρώπους, τις ίδιες συμπεριφορές σε άλλα πρόσωπα. Άλλες φάτσες αλλά ίδιοι άνθρωποι. Ο φόβος που κουβαλούσε τόσα χρόνια ήταν η ίδια της η φυλακή. Πήγαινε στα γνώριμα, αυτά που ήξερε, αυτά προσέλκυσε. Ήταν η ζώνη ασφαλείας της. Έτσι είχε μάθει από μικρό παιδί, αυτό της έδειξαν, αυτό πήρε και αυτό συνέχιζε να ψάχνει. Ίδιους ανθρώπους. Μάλλον τελικά φοβόταν να αγαπηθεί. Αυτό ήταν το λάθος της. Δεν έφταιγε κάνεις τελικά. Ο φόβος της να αγαπηθεί.

Λάθος επιλογές, λάθος άνθρωποι γι’ αυτήν.

Και όπως όλες οι ιστορίες, είχε και αυτή happy end. Έζησε το παραμύθι που λαχταρουσε η ψυχούλα της. Όλα αυτά γιατί κατάλαβε το μεγάλο μυστικό. Ότι δεχόμαστε την αγάπη που πιστεύουμε ότι μας αξίζει. Πίστεψε τελικά χωρίς φόβο στην αγάπη και πήρε αυτό που άξιζε. Αυτή την φορά δεν χρειάστηκε να προσπαθήσει πολύ. Αρκούσε που προσπαθούσε το ίδιο μαζί με ένα άνθρωπο. Για πρώτη φορά κάποιος άνθρωπος προσπαθούσε γι’ αυτήν. Για πρώτη φορά κάποιος της έδινε ότι του έδινε. Για πρώτη φορά κάποιος έκανε ότι θα έκανε και αυτή. Ήταν ο καθρέφτης της ψυχής της. Δεν είχε κλάματα, ούτε αμφιβολίες, ούτε πόνο. Ήταν απλά κάτι όμορφο, αγνό, ήρεμο. Έτσι όπως της άξιζε.

Και έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα!

Υ.Γ Αφιερωμένο σε όλα τα παιδιά που ζουν στο σκοτάδι. Να είστε γενναίοι, όπως αυτο το κοριτσάκι, μην τα παρατάτε ποτέ. Καποτε θα βγείτε απ᾽το σκοτάδι. Να έχετε επιμονή και να διψατε για αγάπη. Μην χαλάσετε ποτε την αθώα ψυχούλα σας, ποτέ. ΝΑ ΑΓΑΠΑΤΕ, Η ΑΓΑΠΗ ΠΑΝΤΑ ΚΕΡΔΙΖΕΙ. Και να ξέρετε οτι νικητές σ᾽αυτη την ζωή είναι οι αληθινές ψυχές, οι όμορφες ψυχές που όσα και αν πέρασαν δεν χάλασαν ποτε την μαγεία τους. Παρέμειναν αγνές. Και κάτι τελευταίο, δεχόμαστε την αγάπη που πιστεύουμε οτι αξίζουμε. Να πιστεύετε σε ᾽σας. Μην φοβάστε να αγαπηθείτε. ΜΗΝ ΦΟΒΑΣΤΕ ΝΑ ΣΑΣ ΔΩΣΟΥΝ ΟΤΙ ΔΙΝΕΤΕ.

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...