Θάλασσα-η παντοτινή σύμμαχος μας

Πάντα με ηρεμούσε η θάλασσα. Ο ήχος των κυμάτων, ο τρόπος που αγκαλιάζει τους βράχους, το άπειρο της. Ηρεμία, γαλήνη, τροφή για σκέψη, γεύμα για την ψυχή. Έτσι θα την περιέγραφα. Κάποιες φορές είναι άγρια σαν τα συναισθήματα μας, αλλά πάντα ξέρει το τρόπο να σε ηρεμεί.

Και να ‘μαι εδώ. Αχχ μου έλειψες τόσο πολύ. Καιρό είχαμε να τα πούμε, να στα πω μάλλον και εσύ να κάθεσαι εκεί να’ μαι ακούς και να μου δίνεις τις απαντήσεις που ψάχνω. Ποτέ κανείς άλλος δεν μπορούσε να με γαληνεύσει όσο εσύ. Αχ πόσο μου έλειψες.

Καιρό είχα να νιώσω έτσι. Σ’ ευχαριστώ. Είχα κάτι απολογισμούς να κάνω σήμερα, χωρίς να το σκεφτώ πέταξα τα βότσαλα ένα ένα στη θάλασσα και άφησα να τα πάρεις όπου θες εσύ. Δεν μπορούσα να τα κρατάω άλλο, είχαν αρχίσει να ματώνουν τα χέρια μου. Τα κουβαλούσα καιρό τώρα και ήρθε ο καιρός να τα αφήσω σε σένα. Ξέρω ότι σιγά σιγά θα φτάσουν εκεί που ανήκουν. Δεν ανήκαν ποτέ σε μένα . Μάλλον μου τα δάνεισες για λίγο, για να με πλανέψεις. Όταν αγρίεψες και τα κύματα χτυπούσαν με οργή στους βράχους τότε κατάλαβα οτι ήθελες να μου δείξεις τη δύναμη που κρύβω μέσα μου και να τα εμπιστευτώ σε σένα, να τα αποχωριστώ. Τα χαιρέτισα για τελευταία φορά, και τα έβλεπα ένα ένα να χάνονται στην απεραντοσύνη σου χωρίς να μπορώ να τα ξεχωρίσω πλέον. Τότε ένιωσα γαλήνη.

Αχ θάλασσα μου, απέραντο το πέλαγος σου σαν την ψυχή όλων μας. Τα πάντα αλλάζουν εκτός από σένα. Είσαι ο απέραντος σύμμαχος μας. Δεν θα σε άλλαζα ποτέ. Εσύ ξέρεις. Σε κάθε φουρτούνα τα νερά πάλλονται στην αγκαλιά σου και μετά ηρεμούν.

Έκλεισα τα μάτια για λίγο και μου ψιθύρισες “όλα θα πάνε καλά”. Σε εμπιστεύτηκα για ακόμη μια φορά. Εσύ ξέρεις απέραντε σύμμαχε μου.

Σου ψιθύρισα πίσω “Θάλασσα πλατιά σ’ αγαπώ γιατί μου μοιάζεις, θάλασσα βαθιά, μια στιγμή δεν ησυχάζεις, λες κι έχεις καρδιά, τη δικιά μου την μικρούλα την καρδιά”

«Ποιος δεν έχει όνειρα; Ποιος δεν παλεύει για αυτά; Ποιος δεν έχει τη τρικυμία μέσα του; Πώς τη διαχειρίζεται όμως; Αυτή είναι μια ιστορία από τη ζωή μου… Η δικιά μου “Άγρια Θάλασσα”… Κι όταν είναι ήρεμη γαληνεύω… Κι όταν είναι άγρια κολυμπάω… Μέχρι το τέλος…»

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...