ΠΟΙΗΣΗ

Να ονειρεύεσαι, μου ‘λεγε ένας φίλος που μ’ αγαπούσε και με ήξερε καλά.

Τα όνειρα, συνήθως, προδίνουν. Παραπλανούν. Καμιά φορά και σκοτώνουν. Ομως, δε γίνεται να ζεις χωρίς να ονειρεύεσαι. Δεν έχει νόημα. Δεν έχει ουσία. Να ονειρεύεσαι! Κοίτα μόνο να έχεις σταμπάρει την έξοδο κινδύνου από τα όνειρα σου. Τότε σώζεσαι.Και ποια είναι η έξοδος κινδύνου; Τίποτε δεν είναι στη ζωή το παν! Εχει και παρακάτω, έχει και άλλο. Προχώρα, λοιπόν, ξεκόλλα!
Αυτή είναι η έξοδος κινδύνου! Οταν ένας άνθρωπος έχει ενδώσει εντελώς στο πάθος του, είναι μάταιο να προσπαθείς να του αλλάξεις τακτική. Είναι όπως ακριβώς ο τζόγος. Οσο χάνεις, τόσο κολλάς. Εχει μια περίεργη γλύκα η αυτοκαταστροφή. Ανήκει στα σκληρά ναρκωτικά. Αν εθιστείς, μάλλον τελείωσες. Εκτός αν  πετύχεις στις καλές του το Θεό. Συμβαίνει. Εγώ τα είχα βρει μια
χαρά με τη ζωή. Γίναμε κολλητάρια και τα περνούσαμε περίφημα. Πήγαινα ως εκεί που μ’ έπαιρνε. Για να χαίρομαι. Κι αν είχα κέφι, προχωρούσα ως εκεί που δε μ’ έπαιρνε. Για να μαθαίνω. 

Θα έχω κι ένα εισιτήριο στην τσάντα μου…που δεν θα γράφει προορισμό. 
«Μια ατελείωτη φυγή» θα λέει μόνο. Αυτή δεν ήταν όλη η πορεία της ζωής μου…; 
-Αυτό που ήξερα και ήμουν βέβαιη ήταν η βαθύτερη ανάγκη μιας φυγής. 
Πάντα ήθελα να φεύγω. 
Να πετάει η ψυχή μου σαν τα πουλιά. 
Να νιώθω την γλύκα μιας ατέλειωτης φυγής. Όχι να φεύγω για άλλους τόπους. 
Από την ίδια τη ζωή μου να φεύγω. 
Να ρίχνω τα «στοπ» στον δρόμο μου. 
Να γκρεμίζω τις πινακίδες που σηματοδοτούσαν διαδρομές. 
Να πατάω στις διαχωριστικές γραμμές. 
Ν αψηφώ τα όρια της ταχύτητας. 
Να φεύγω χωρίς προορισμό. 
Μια φυγή μέσα στην ίδια τη φυγή…

“Αν η ψυχή μας φορούσε πάντα τα καλά της και καλωσόριζε τα όνειρά μας…

Αν το καράβι μας έφτανε φωταγωγημένο στο λιμάνι που είχαμε διαλέξει. Αν στην προβλήτα μάς περίμεναν, με ανθοδέσμες και χειροκροτήματα, όλοι αυτοί που αγαπήσαμε. Αν δεν είχαμε αφήσει την πόρτα της ψυχής μας ανοιχτή, για να βρουν άσυλο οι κατατρεγμένοι… Τι απερισκεψία κι αυτή!

Πάντα τους ληστές τούς περνούσαμε για κατατρεγμένους.

Αν ξέραμε να διαβάζουμε εγκαίρως τα σημάδια των καιρών και να προβλέπουμε τις καταιγίδες.

Αν δεν είχαμε μπερδέψει τα σημεία του ορίζοντα και περιμέναμε να βγει ο ήλιος από τη δύση…Πόσος χαμένος χρόνος, αλήθεια!

Aν… Αν…

Αν ήταν όλα… αλλιώς! Μα τότε, πώς θα ξεχωρίζαμε το φως που κλείνουν μέσα τους τα φύλλα της παπαρούνας;” 

Κι έρχεται η στιγμή που οι συνθήκες μας αναγκάζουν να κάνουμε τον απολογισμό της μέχρι τώρα ζωής μας.

Για όλους όσους πέρασαν… Φίλους… Εχθρούς… Γνωστούς. Aπλά Περαστικούς…τους δήθεν που μας χρησιμοποίησαν. Τους άσχετους που θέλησαν να περάσουν καλά… Τους περίεργους.

Ακόμα και αυτούς που δεν έβρισκαν τίποτε ενδιαφέρον στη δική τους Ζωή κι επέλεξαν να βολτάρουν στη δική μας μήπως και καταφέρουν να δώσουν νόημα στη δική τους…

Λίγοι είναι “Οι Άνθρωποι” που θα μείνουν κοντά σου ουσιαστικά.

Που θα σ’ Αντέξουν. Θα σε Νοιαστούν. Θα σε Αγαπήσουν πραγματικά…

Ο Χρόνος δικάζει.

Άλλοτε γράφει κι άλλοτε διαγράφει. Και το συμπέρασμα;

Είναι “Ακόμη” εδώ. Εδώ να μη σου λείψει τίποτα.

Σ’ Αγάπησαν γι’ αυτό που είσαι. Και είναι Συνοδοιπόροι στο ταξίδι σου…

Γι’ αυτό προσπάθησε να μην τους πληγώσεις.Μην τους προδώσεις. Έχε τους πάντα ψηλά.

Οι παρείσακτοι απλά κρυφοκοιτάζουν “

-Αλκυόνη Παπαδάκη-

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...