ΤΕΛΟΣ.

Τα συναισθήματα καμία φορά γίνονται θεριά ανήμερα, έτοιμα να σε κατασπαράξουν. Πόσες φορές να παίξεις αυτό το παιχνίδι; Πόσες φορές είπες αυτή είναι η τελευταία φορά; Πόσες φορές γυρίζεις γύρω γύρω απ’ τον ίδιο σου τον εαυτό; Κατι σε ενοχλεί όμως, η καρδιά σου κάνει θόρυβο, τόσο δυνατό που πέφτει κάτω και της ακούς δυνατά. Ξέρεις ότι αυτή την φορά πρέπει να’ ναι και η τελευταία φορά. Πόσες φορές την έκανες θρύψαλα, και την συναρμολόγησες ξανά; Αλλά ποτέ δεν είναι η ίδια. Μικρά κομματάκια λείπουν. Και εκεί που πριν σπάσει τελείως, αποφασίζεις για τελευταία φορά να ενώσεις ότι κομμάτια έχουν απομείνει και να μην την αφήσεις να πέσει ποτέ ξανά. Ξέρεις ότι αν συμβεί αυτό, θα είναι και η τελευταία φορά. Τα κομμάτια έχουν σπάσει τόσο πολύ, που δεν θα μπορείς να κάνεις τίποτα για να την σώσεις. Και ναι τότε είναι που πρέπει να προστατέψεις ότι έχει μείνει. Πρέπει να δώσεις ένα τέλος. Ποτέ ξανά.

Σε αυτό το τέλος δεν χρειάζεται να εξηγήσεις πολλά, ειδικά αν έχεις καταντήσει να εξηγείς όλη την ώρα τα δικά σου αυτονόητα. Τα είπες πολλές φορές άλλωστε, τόσο που κατάντησες γραφική. Πάτησες τον εγωισμό σου πολλές φορές για να το κάνεις αυτό. Μοιράστηκες τα συναισθήματα σου, είπες όλα όσα δεν πίστευες ποτέ ότι θα ξεστομίσεις. Και τι παίρνεις στο τέλος; τίποτα. Οι άνθρωποι δεν αλλάζουν. Κάνουν προσπάθειες, αλλα τελικά ο αληθινός εαυτός παντα βγαίνει στην επιφάνεια. Και εκει δεν χωράνε άλλες δικαιολογίες. Βαρέθηκες να δικαιολογείς, να καταλαβαίνεις. Αν ήθελαν θα ήταν εκεί, αν ήθελαν θα έκαναν τα πάντα. Αν ήθελαν θα έβρισκαν το χρονο, το τρόπο να σε κρατήσουν. Και αν δεν ήθελαν, δεν θα έπρεπε να παίζουν με την δική σου καρδιά. Δεν θα έπρεπε να την κάνουν θρύψαλα. Θα έπρεπε να την αφήσουν εκεί που είναι, στην ησυχία της. Ξέρεις, οι άνθρωποι είναι έξυπνα όντα, οτιδήποτε κάνουν ξέρουν τις συνέπειες, ξέρουν γιατί και πως, απλά κλείνουν τα μάτια γιατί είναι πιο εύκολο πάρα να πάρουν την ευθύνη των πράξεων τους, συμφέρει κατάλαβες; Γιατί να χάσουν αυτό που απλόχερα παίρνουν απ’ τους άλλους;

Και έτσι αρχίζουν να παίζουν παιχνίδια μυαλού. Αλλά σε κάθε παιχνίδι, υπάρχει ένας δυνατός και αδύναμος παίχτης. Κάποτε κερδίζεις, αλλά μην γελιέσαι, σε αφήνει ο συμπαίκτης σου να κερδίσεις, έτσι για παίρνεις την ώθηση να συνεχίσεις να παίζεις μαζί του. Αλλά πάντα θα καταλήγεις να χάνεις. Και ξέρεις τι χάνεις; Εσένα, λίγο λίγο κάθε μέρα. Ειδικά όταν καταντήσεις να ρίχνεις πάντα την ευθύνη σε σένα. Και δεν λέω, εννοείται ότι πάντα φταίνε 2, αλλά πάντα η ζυγαριά γέρνει στον δυνατό παίκτη. Γιατί ο δυνατός παίκτης κινεί το παιχνίδι. Μπορεί εύκολα να σε αφήσει να κερδίσεις, να χάσεις, να βρει άλλο παίκτη να παίξει μαζί του, αλλά επιλεγεί εσένα. Όπως και να ‘χει είναι ανώφελο. Κάποτε χάνεις τις αντοχές σου και απλά φεύγεις μόνο σου. Γιατί δεν σου έχει μείνει άλλο κουράγιο.

Να δίνεις την καρδιά σου σε χέρια γερά, σε αυτούς που μπορούν να την κρατήσουν. Σε ανθρώπους που την διεκδικούν με όλη τους την δύναμη. Μην την προσφέρεις σε χέρια τρεμαμενα γιατί θα την αφήσουν να πέσει ξανά ξανά. Μην επιτρέπεις στον εαυτό σου να παίζει σε σκηνές που είσαι απλά ένας κομπάρσος. Μην αφήνεις να σου ξυπνούν συναισθήματα αν δεν έχουν καμία διάθεση να τα ανταποδώσουν. Όλα τα άλλα είναι δικαιολογίες. Όλοι σχεδόν γνωρίζουμε στο βάθος της ψυχής μας το φινάλε με τους ανθρωπους της ζωή μας, ειτε είναι σχέση, είτε φιλία. Μόνο που τις περισσότερες φορές -χωρίς αυτό να ΄ναι κατακριτέο– για να νιώσουμε καλύτερα κι ίσως για να δικαιολογήσουμε τα αδικαιολόγητα, παραμυθιάζουμε τον εαυτό μας. Ήταν λάθος το timing, λέμε. Οι συνθήκες δεν ευνοούσαν. Οι καταστάσεις ήταν μπλεγμένες. Όλα αυτά δεν είναι κάτι άλλο, παρά μόνο δικαιολογίες. Όπως επίσης δεν είμαστε εδώ για να καταλαβαίνουμε μόνο τους άλλους, αν είναι να χάσουμε εμάς. Είμαστε εδώ να παίρνουμε και να δίνουμε. Έτσι θα έπρεπε να ήταν τουλάχιστον. Γιατί ξέρεις τι θα συμβεί στο τέλος; Θα μείνεις με μια βαλίτσα συναισθήματα στο χέρι. Και αυτό θα πονέσει περισσότερο..

Το νιώθεις και το ξέρεις ότι πλησιάζει..Γι’ αυτό φεύγεις και κλειδώνεις ξανά. Αυτή την φορά υπόσχεσαι ότι θα την ανοίξεις ξανά, μόνο όταν αξίζει.

ΤΙΤΛΟΙ ΤΕΛΟΥΣ!

TEJA VU!

Ἀπαντῆστε

Συμπληρῶστε κατωτέρω τὰ στοιχεῖα σας ἢ πατῆστε σὲ ἕνα εἰκονίδιο γιὰ νὰ συνδεθῆτε.

Λογότυπος τοῦ WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ WordPress.com. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Google. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Εἰκόνα Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Twitter. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Φωτογραφία στὸ Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιῶντας τὸν λογαριασμό σας στὸ Facebook. Ἀποσυνδεθῆτε /  Ἀλλαγή )

Σύνδεση μὲ τὸ %s σὲ ἐξέλιξη...